Sevgili 20 yaşım,

Uzunca bir zamandır konuşup dertleşemedik seninle. 

Oysa yüreklerimizde kıpırdanan, ama dile getiremediğimiz, göstermelik gülümsemelerin ardına sakladığımız öylesine çarpıcı ayrıntılar var ki. 

Seni çok sık düşündüğümü bilmeni isterim. Ve evet, seni özlüyorum.

Seninle böyle yazışmadım hiç bu kadar uzun uzun. Ama biliyor musun, ben seni sık sık düşünürüm.

O zamanlar ne çok gülerdik. Gülmek için bu kadar bahaneyi nereden bulurduk acaba?

Buruk bir çocukluk yaşamıştım. Ve gençliğimde öfkeliydim. Dünyayı değiştirmek istiyordum. Kitaplar bana çok yardım etti. Ruhumdaki pek çok yarayı,incinmişliği, hep kitaplar, hep kitaplıklar sarıp sarmaladı. Ben hep deli gibi okuyordum. Çünkü hayata dair pek çok soru vardı zihnimde, bir türlü cevaplayamadığım.

Sonunda bir gün, hayatının merkezi olacak kadınla tanıştın. Onunla geçirdiğin ilk birkaç saatten sonra, artık ömrünün sadece sana ait olmayacağını biliyordun.

Herkese güvenme, diyemem. Ama güvenin tam davranacaksın. Çok defa hayal kırıklığına uğratacaklar seni...Dikkatli ol, diyemem. Çünkü o afallama anlarında büyük dersler alma şansını yitirmeni istemem.

Ama Sevgili 20 yaşım,

Başkalarının kurtarıcısı rolünü fazla benimsersen, kendi hayatının celladı olursun. Sen Süpermen değilsin. Robin Hood da değilsin.

Kendini bulmaya çalışıyorsun. Neden yaşadığını, yani yaşamanın bir sebebi olup olmadığını sorguluyorsun. Böyle oluşundan niçin acı çektiğini merak ediyorsun. Çözmen gereken bir bilmece olduğunu ve çözemeyeceğini sanıyorsun.

Kendi kalbine bakamayanın yaşamı bulanık... Kendi yüreğine bakabilme cesareti gösterenler, gönlünü keşfeder. Dışarıya bakan, rüya görür. Hayal dünyasında kaybolur.

İçeriye bakan, uyanır. Kendini keşfeder.

Sen her şeyi doğru yapıyorsun. Tam olarak olması gerektiği gibi.