Een loop die zichzelf opbouwt als een mantra zonder god. Mechanisch, monotoon, onverbiddelijk — typisch voor de Wassenaarse Welle van 1984. Daaroverheen een stem die zingt alsof hij het zelf ook niet meer gelooft. De hippiebelofte is leeg. De zonsondergangen ook. Maar hij blijft kijken. Dat is alles wat rest.