ما از بیان احساسات خود شرم میکنیم ما در دادن نوازش به یکدیگر خساست می کنیم.

در فرهنگ ما فقر نوازش مرسوم است! از یک طرف، دل نگران هم هستیم، از طرف دیگر وقتی به هم می رسیم ساکت می شویم!

انگار نیرویی نامرئی، فراتر از ما وجود دارد که دستان ما را بسته و مانع آن می شود که دستان هم را بگیریم و چیزی در مورد دلتنگی مان بگوییم!

همدیگر را دوست میداریم اما آن قدر شهامت نداریم که دوست داشتن مان را ابراز کنیم!

نوازش ها، آغوش گرفتن ها، تحسین ها، لبخند زدن ها، گوش دادن ها، گرفتن دست ها و یا دوستت دارم ها روح ما را می نوازند.

نوازش موجب ترشح هورمون اکسی توسین در انسان می شود بنابراین استرس و اضطراب را کاهش داده و احساس خوشبختی و سلامت روان را در فرد ایجاد می نماید .

پس باید این سکوت خطرناک را شکست و راه افتاد.

باید پدر به فرزندش بگوید که چقدر دوستش دارد.

باید فرزند، دست پدر را بگیرد و با هم قدم بزنند.

باید فرزند در گوش مادرش بگوید: چقدر خوب است که تو را دارم.

باید کسی که دوستش داریم بداند که چقدر با بودنش حال ما را خوب کرده است.

برای متن کامل و اطلاعات بیشتر به وبسایت مراجعه کنید

https://www.bluerooms.ca/