Je kunt agressie in het ziekenhuis proberen weg te poetsen met strengere regels en meer beveiliging, maar dan mis je waar het écht om draait: voelen zorgmedewerkers zich gesteund, en houden ze het werk nog vol? Wij praten met Mike Wijngaarden, agressiexpert uit de zorg en voormalig hoofdbeveiliging en coördinator aanpak agressie bij het OLVG, over wat er achter de cijfers schuilgaat. Want als meldingsbereidheid laag is, lijken incidenten “mee te vallen” terwijl collega’s ondertussen op hun tenen lopen.

We nemen je mee langs drie herkenbare agressie-incidenten in een ziekenhuissetting: een partner die explodeert door inconsistente eetregels, een patiënt die na lang wachten en onduidelijke triage escaleert tot schelden en bespugen, en een bezoeker die bezoektijden negeert en een hele afdeling onrustig maakt. We bespreken hoe zulke situaties binnenkomen bij beveiliging, waarom snelle opvolging cruciaal is en hoe je voorkomt dat een incident voor de medewerker nog weken blijft doorwerken. Ook duiden we het verschil tussen instrumentele agressie en frustratieagressie, zodat je leert waarom de ene aanpak wel werkt en de andere juist olie op het vuur gooit.

Daarna maken we de veiligheidsketen concreet: proactie, preventie, preparatie, repressie en nazorg. Denk aan betere procescommunicatie, consistente handhaving, fysieke maatregelen zoals compartimentering en toegangscontrole, teamtraining en weerbaarheid, duidelijke afspraken met beveiliging en laagdrempelige nazorg zoals debriefen en peersupport. De belangrijkste takeaway: het doel is niet “minder meldingen”, maar minder psychosociale arbeidsbelasting (PSA) en meer draagkracht in het team.

Abonneer je in je favoriete podcastapp, deel de aflevering met een collega in zorg of beveiliging, en laat een beoordeling achter. Welke stap uit de veiligheidsketen is bij jullie het zwakst?

Stap mee naar binnen en luister naar risicoafwegingen en besluitvorming in de wereld van fysieke weerbaarheid.