सर्व दरवाजे लगेच उघडले व सर्वांची बंधने तुटली. (प्रेषित 16:26)

या युगांत देव त्याच्यां लोकांना निरनिराळ्या संकटांतून सोडवितो, पण सर्वच सर्व संकटांतून नाहीं. हे जाणून घेणें मनाला सांत्वन देणारें आहे, कारण त्यांशिवाय आपण आपल्यांवर येत असलेल्यां संकटांचा असा निष्कर्ष काढून बसणार कीं जणूं त्याला आपला विसर पडला आहे किंवा आपल्याला नाकारलें आहे.

तर मग, आपण स्वतःला या गोष्टीची स्पष्ट आठवण करून देऊन उत्तेजन प्राप्त करूयां कीं प्रेषितांची कृत्ये 16:19-24 मध्यें पौल आणि सीला यांची सुटका तर केलीं गेलीं नव्हतीं, तरी 25-26 यां वचनांमध्यें त्यांची सुटका करण्यांत आलीं.

प्रथमत:, सुटका करण्यांत आलीं नाहीं:

पण नंतर, सुटका करण्यांत आलीं: मध्यरात्रीच्या सुमारास पौल व सीला हे प्रार्थना करत असता व गाणी गाऊन देवाची स्तुती करत असता बंदिवान त्यांचे ऐकत होते.

तेव्हा एकाएकी असा मोठा भूमिकंप झाला की बंदिशाळेचे पाये डगमगले; सर्व दरवाजे लगेच उघडले व सर्वांची बंधने तुटली. (वचन 25-26)

देव विलंब न करता हस्तक्षेप करू शकला असता. पण त्यानें हस्तक्षेप केला नाहीं. त्यामागची कारणें तोंच जाणों. पण त्यानें पौल  व सीला यांच्यावर प्रीति केलीं.

तुमच्यासाठीं प्रश्न हा: जर तुम्हीं तुमचे जीवन पौलाला सुरुवातीला झालेलें दुःख आणि त्यानंतर त्याची झालेलीं सुटका या कायमस्वरूपी होणाऱ्या घडामोडींना लक्ष्यांत ठेऊन रचलें असेल तर मग तुम्हीं कोणत्या टप्प्यांत आहां? तुम्हीं बंदिस्त आणि फटके खात असलेल्यां टप्प्यांत आहां, कीं तुमच्या बंदिवासाचे सर्व दरवाजे अचानक उघडले गेलें व बंधने तुटली गेलीं अशा टप्प्यांत आहां?

हें दोन्हींहि टप्पे असें आहेत ज्यांत देव तुमची काळजी घेत आहेच. त्यानें तुम्हाला सोडून दिलें नाहीं वा तुम्हाला टाकून दिलें नाहीं (इब्री 13:5).

जर तुम्हीं बेडींत अडकलेंल्या टप्प्यांत असाल तर निराश होऊ नका. गाणी गा. बंधनें तुटणारच आहेत. मुक्तता निश्चित आहे, पण ती कधी आणि कशी होईल हे तुम्हांला ठाऊक नाहीं. ती मुक्तता मरणाद्वारें देखील होवूं शकते. “मरेपर्यंत तू विश्वासू राहा, म्हणजे मी तुला जीवनाचा मुकुट देईन” (प्रकटीकरण 2:10).