Josephina Bakhita wordt rond 1869 in Soedan geboren en als kind ontvoerd en verkocht als slaaf. Jaren van mishandeling en vernedering volgen, tot ze via omwegen in Italië terecht komt. Daar ontdekt ze voor het eerst wat vrijheid betekent: niet bezit zijn, maar mens mogen zijn. Ze kiest bewust voor het christelijk geloof, laat zich dopen en treedt bij de Zusters van Canossa in. De rest van haar leven leeft ze in eenvoud, vriendelijkheid en vergeving, ondanks de diepe littekens die haar verleden heeft achtergelaten. Wat zegt het leven van Bakhita ons vandaag nog over innerlijke vrijheid, waardigheid en de kracht om niet verbitterd te raken na alles wat je is aangedaan?