Ella is 25 jaar en heeft cerebrale parese.

Ze moest na haar geboorte gereanimeerd worden, waardoor er teveel zuurstof tegelijk naar haar hersenen ging en er bloedvaatjes in de hersenen gesprongen zijn.

We hebben een gesprek over het leven in de rolstoel en het grote gebrek aan toegankelijkheid.

We praten over waar ze tegenaan stoot, hoe het is om als zorgenkind op te groeien en over de dankbaarheid die ze voelt ten opzichte van haar mama.

Maar we hebben het ook over rouw en levend verlies. Het is het loslaten van dromen en proberen accepteren dat haar leven is zoals het is.

Zelf ontdekte ik tijdens het gesprek dat een zorgenkind soms anders kijkt naar bepaalde situaties dan de zorgouder en dat heeft mij alvast veel inzichten gegeven.