Marnix van Valen is cloud architect bij Zure en draait al meer dan twintig jaar mee in de softwarewereld. Zijn eerste oogklep-moment kwam toen hij als zelfstandig ondernemer keihard doorwerkte voor zijn klanten ( tot laat in de avond, dag in dag uit) totdat zijn vriendin (inmiddels zijn vrouw) zei: "Doe maar even niet." Dat was het eerste moment dat hij besefte dat er gewoon een fysieke grens is aan wat je kunt geven, hoe leuk je het werk ook vindt. Sindsdien meet hij alles af aan de vraag: haal ik hier plezier uit, en kan ik dit blijven doen?
Het tweede verhaal gaat over een projectmanager die hem bewust naar een emotioneel punt dreef. Marnix werd boos, en pas achteraf besefte hij: dit was met opzet. Die man stuurde het team strategisch naar een punt waarop ze emotie gingen tonen, precies wat er nodig was om door een impasse heen te komen. De les die bleef hangen: soms moet je door die ongemakkelijkheid heen, want door beleefd en aardig te blijven kom je nooit waar je doorheen moet.
Daarna gaat het over manager worden en het innerlijke conflict van iemand moeten laten gaan die je als persoon waardeert. Over de developer-management pendulum: bewust heen en weer schakelen tussen techniek en management. En over de geleidelijke realisatie dat het vak uiteindelijk niet over computers gaat, maar over mensen. "Het fundamentele verschil tussen code produceren en software bouwen is dat je snapt waar je het voor doet."

Lees meer over de engineer manger pendulum op:https://charity.wtf/2017/05/11/the-engineer-manager-pendulum/

Marnix blogt ook op:

https://alanta.nl/