در سال ۱۹۹۰ بیش از ۲۳ درصد زنان ایرانی ۱۵ ساله و بیشتر، خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند.

خشونت خانگی رفتارهای تهاجمی و سرکوبگرانه است که می تواند به صورت حملات جسمی، جنسی، روانی و فشارهای اقتصادی نسبت به شریک جنسی یا عاطفی بروز داده شود. علاوه بر عدم وجود اقدامات پیشگیرانه کافی برای مواجهه و مقابله با مردانی که از زنان سواستفاده می کنند، دلیل دیگر اینکه زنان همیشه قربانی سورفتار مردان هستند، ضدارزش هایی است که در قالب دختر خوب به در وجود زن ها پرورش داده می شود.

دختر خوب در ساختاری که دلبستگی‌های عاطفی، وابستگی روانی و گاهی اقتصادی و کارکردهای عرف مانند آبروداری، پنهانکاری را تقویت می‌کند، تنها راه پیش پایش را سازگارکردن خود با خشونتی که بر او روا می‌رود، می‌بیند.

برای عبور از جامعه سنتی به جامعه مدنی لازم است به جای دختر خوب، دختر توانمند تربیت کنیم. دختران ما باید به جای نیازمندی به ناجی و قهرمان در زندگی خود، به خود اتکایی برسند، عوض ترس و خودسانسوری باید در انتقاد و ابراز عقاید شجاعت لازم را کسب کنند و به جای اعتقاد به قضا و قدر و تسلیم در برابر آن به این درک برسند که انسان خویش سرنوشتش را می­‌سازد.

برای متن کامل و اطلاعات بیشتر به وبسایت مراجعه کنید

https://www.bluerooms.ca/