In deze aflevering ga ik in gesprek met Els, zij is mama van twee kinderen. Haar zoontje Maurice heeft autisme en is hoogbegaafd. Hoewel mijn eigen zoontje eerder laagbegaafd is, vonden we veel erkenning en hadden we een warm gesprek.

Els vertelt open over hoe zorgouderschap niet iets is wat je “erbij doet”, maar iets wat je hele leven doordringt.

We praten over:

✨ de onzichtbare mentale last van zorgouderschap

✨ het gevoel je constant te moeten verantwoorden

✨ schuld, grenzen en het zoeken naar ademruimte

✨ maar ook: over de liefde, de kleine overwinningen en waarom het ook mag benoemd worden dat het zwaar is

Deze aflevering is geen klaagverhaal, maar geeft zoveel erkenning.

Dat vinden we beide belangrijk.