In deze aflevering ga ik in gesprek met Lieselot, zij is mama van drie kinderen en een pluszoon. Haar zoontje Gérome heeft autisme.

We spreken over hoe confronterend we het vinden dat onze kinderen niet helemaal geaccepteerd zijn in deze maatschappij en dat ze zich vaak een buitenbeentje voelen.

Over hoe we dagelijks beslissingen moeten maken in functie van ons kinderen, omdat we het beste willen voor hen.

En ook wij zouden bepaalde dagen liever overslaan, soms zijn er heel pittige periodes. Maar we mogen ons gevoel volgen, tradities doorbreken en kijken naar wat haalbaar is voor iedereen.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Els, zij is mama van twee kinderen. Haar zoontje Maurice heeft autisme en is hoogbegaafd. Hoewel mijn eigen zoontje eerder laagbegaafd is, vonden we veel erkenning en hadden we een warm gesprek.

Els vertelt open over hoe zorgouderschap niet iets is wat je “erbij doet”, maar iets wat je hele leven doordringt.

We praten over:

✨ de onzichtbare mentale last van zorgouderschap

✨ het gevoel je constant te moeten verantwoorden

✨ schuld, grenzen en het zoeken naar ademruimte

✨ maar ook: over de liefde, de kleine overwinningen en waarom het ook mag benoemd worden dat het zwaar is

Deze aflevering is geen klaagverhaal, maar geeft zoveel erkenning.

Dat vinden we beide belangrijk.

Ik ben zo iemand die me snel schuldig voelt als ik iets kies voor mezelf en ik weet rationeel gezien dat dat niet hoeft, maar toch heb ik daar moeite mee. In deze aflevering neem ik je mee op hoe ik een week voor mezelf ervaarde (spoiler: het is niet gegaan zoals gepland).

Hier lijkt het alsof hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het soms is. Het lijkt alsof iedereen rond mij hun leven min of meer kan hernemen en wij vast blijven zitten in die intense kleine-kindjes fase. En dan wringt het weleens als ik bij vriendinnen zie hoe natuurlijk het allemaal verloopt. Deze aflevering zoomt ook in over hetgene we wel onder controle hebben en hoe we dit inzetten om tot rust te kunnen komen.

Moeder. Partner. Collega. Vriendin. Therapeut. Planner. Chauffeur. Micromanager thuis. En eigenlijk nog zoveel meer dan dat.

Vind je het ook moeilijk te schipperen tussen al die rollen en vraag je je af hoe het anders kan? Dan is deze aflevering voor jou.

Doe je mee aan de winactie? Vul dit formulier in: https://forms.gle/VrAWJdZeefXXpvyV9

Wil je niet wachten en het werkboek al kopen? Mocht je winnen, stort ik je geld terug! Kopen kan via deze link: https://mijnkindheeftautisme.be/product/werkboek/

Heb je snel het gevoel gehad dat er iets niet klopte, lang voordat een diagnose of vermoeden van autisme kwam? Misschien merkte je het al tijdens de zwangerschap, de babyfase of in de kleine dagelijkse struggles die anderen niet leken te begrijpen. In deze aflevering erken ik dat gevoel. Het is oké om terug te kijken en te beseffen dat de uitdagingen niet uit het niets kwamen. Dat gevoel mag er zijn—en jij mag er zijn, met alles wat je hebt gevoeld en ervaren.

Autisme is erfelijk, dus de kans is reëel dat als je kind autisme hebt, dat autisme ook ergens te vinden is in de familie. Wie weet komt er daardoor wel extra zorg op je af. Weet dat je dat mag erkennen en daarover mag rouwen. Daar gaat deze aflevering over.

Schermtijd is een gevoelig onderwerp. De maatschappij staat weigerachtig tegenover schermpjes. Maar de vraag is: wat heeft jouw kind nodig én wat heb jijzelf nodig? Zijn schermen dan zo fout als ze voor rust zorgen?

It takes a village to raise a child. Maar waarom hebben we die village zo hard nodig? En een nog betere vraag: hoe creëren we die village?

Melatonine: wat is het en hoe kan het helpen bij kinderen met autisme? Ik vertel je onze ervaring en hoe het ons geholpen heeft.

Deze aflevering is gebaseerd op mijn ervaring. Twijfel je? Neem dan zelf altijd eerst contact op met een expert, zoals een kinderarts of kinderpsychiater.