Mijn kind heeft autisme

Ik ben er ook nog.

Het is een zin die je niet snel hardop durft zeggen. Omdat zorgen vaak vanzelf gaat. Omdat je je kind zo graag ziet dat je jezelf met plezier naar de achtergrond schuift.

In deze aflevering hoor je het verhaal van zorgouder Kimberly, mama van Lian (bijna 5 jaar, autisme) en Lewis (7 jaar).

Ze vertelt hoe het is om te leven met een kind met een extra zorgnood, hoeveel er op je afkomt, en hoe zoeken het soms is naar evenwicht.Tussen twee broers.Tussen geven en blijven geven.

En tegelijk hoor je ook dit:hoe zacht Lian is. Hoe groot zijn hart is.Hoe liefde en vermoeidheid gewoon naast elkaar bestaan.

Het is een aflevering over zorgen, zoeken en zacht blijven.

Luister je mee?

Je houdt van je kind, punt. Je zou alles doen uit liefde voor je kind, maar mogen we wel even stilstaan bij die opoffering?

Want het is veel en ook heel zwaar. Toen zorgmama Daphne aan het begin stond van haar zoontjes diagnose had ze nog geen benul wat er haar allemaal te wachten stond.

Intussen is ze gestopt met werken, is haar sociaal netwerk kleiner geworden en doet ze bijna alles in teken voor haar gezin. Omdat ze geen keuze heeft, maar ook omdat ze positief blijft. Omdat ze haar beide kinderen de beste zorgen wil geven, daarom staat ze er elke dag.

Maar soms ook met verlangend uitkijken tot er eindelijk eens wat meer rust komt.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Pauline, zij is mamavan Elanur (10 jaar en autisme) en Kaan (7 jaar en DCD).

Pauline noemt haarzelf en haar gezin een zootje ongeregeldmet veel liefde, en dat is exact wat deze aflevering uitstraalt. Ook in crisissituaties, wanneer het moeilijk loopt of de draagkracht enorm op de proef gesteld wordt. Ook dan voel je de liefde.

We hebben het over hoe we onze kinderen altijd vooropstellen, we gaan vaak in tegen de stroom om onze kinderen te kunnen ondersteunen. We splitsen op, we slapen bij onze kinderen in bed, we doen wat we kunnen.

Het is soms een moeilijk verhaal. Niet omdat onze kinderenmoeilijk zijn, maar omdat ze het moeilijk hebben. Omdat de emmertjes vol zijn en er geen marge meer is. Maar we staan er als ouders. Altijd.

Luister je mee?

In deze aflevering ga ik in gesprek met Lies, zij is mamavan Daan die autisme heeft en waarschijnlijk ook ADHD.

Sommige kinderen voelen de wereld niet een beetje.Ze voelen alles. Tegelijk. Altijd.
Daantje vulkaantje.Intens. Lief. Wild. Overprikkeld. Onderprikkeld.
Een wervelwind die je als ouders soms doet struikelen, instorten, weer rechtkrabbelen.

Het is een verhaal over zoeken. Over schuldgevoel. Overoverleven.
Over moeder zijn terwijl je zelf ook neurodivergent bent.
Over hoe dun de lijn soms is tussen begrijpen, begrenzen en jezelf verliezen.

En toch ook een verhaal over liefde, over sorry leren zeggenen over mogen springen in de zetel.

Luister je mee?

Interessante links

- Wil je Lies haar verhaal ook lezen? Dat kan op de blog.

- Huidborsteltje zoals vernoemd in de aflevering.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Lieselot, zij is mama van drie kinderen en een pluszoon. Haar zoontje Gérome heeft autisme.

We spreken over hoe confronterend we het vinden dat onze kinderen niet helemaal geaccepteerd zijn in deze maatschappij en dat ze zich vaak een buitenbeentje voelen.

Over hoe we dagelijks beslissingen moeten maken in functie van ons kinderen, omdat we het beste willen voor hen.

En ook wij zouden bepaalde dagen liever overslaan, soms zijn er heel pittige periodes. Maar we mogen ons gevoel volgen, tradities doorbreken en kijken naar wat haalbaar is voor iedereen.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Els, zij is mama van twee kinderen. Haar zoontje Maurice heeft autisme en is hoogbegaafd. Hoewel mijn eigen zoontje eerder laagbegaafd is, vonden we veel erkenning en hadden we een warm gesprek.

Els vertelt open over hoe zorgouderschap niet iets is wat je “erbij doet”, maar iets wat je hele leven doordringt.

We praten over:

✨ de onzichtbare mentale last van zorgouderschap

✨ het gevoel je constant te moeten verantwoorden

✨ schuld, grenzen en het zoeken naar ademruimte

✨ maar ook: over de liefde, de kleine overwinningen en waarom het ook mag benoemd worden dat het zwaar is

Deze aflevering is geen klaagverhaal, maar geeft zoveel erkenning.

Dat vinden we beide belangrijk.

Ik ben zo iemand die me snel schuldig voelt als ik iets kies voor mezelf en ik weet rationeel gezien dat dat niet hoeft, maar toch heb ik daar moeite mee. In deze aflevering neem ik je mee op hoe ik een week voor mezelf ervaarde (spoiler: het is niet gegaan zoals gepland).

Hier lijkt het alsof hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het soms is. Het lijkt alsof iedereen rond mij hun leven min of meer kan hernemen en wij vast blijven zitten in die intense kleine-kindjes fase. En dan wringt het weleens als ik bij vriendinnen zie hoe natuurlijk het allemaal verloopt. Deze aflevering zoomt ook in over hetgene we wel onder controle hebben en hoe we dit inzetten om tot rust te kunnen komen.

Moeder. Partner. Collega. Vriendin. Therapeut. Planner. Chauffeur. Micromanager thuis. En eigenlijk nog zoveel meer dan dat.

Vind je het ook moeilijk te schipperen tussen al die rollen en vraag je je af hoe het anders kan? Dan is deze aflevering voor jou.

Doe je mee aan de winactie? Vul dit formulier in: https://forms.gle/VrAWJdZeefXXpvyV9

Wil je niet wachten en het werkboek al kopen? Mocht je winnen, stort ik je geld terug! Kopen kan via deze link: https://mijnkindheeftautisme.be/product/werkboek/

Heb je snel het gevoel gehad dat er iets niet klopte, lang voordat een diagnose of vermoeden van autisme kwam? Misschien merkte je het al tijdens de zwangerschap, de babyfase of in de kleine dagelijkse struggles die anderen niet leken te begrijpen. In deze aflevering erken ik dat gevoel. Het is oké om terug te kijken en te beseffen dat de uitdagingen niet uit het niets kwamen. Dat gevoel mag er zijn—en jij mag er zijn, met alles wat je hebt gevoeld en ervaren.