1) ای کآب زندگانی من در دهان توست / تیر هلاک ظاهر من در کمان توست

2) گر بُرقعی فرونگُذاری بدین جمال / در شهر ، هر که کُشته شود ، در ضَمان توست

3) تشبیه روی تو نکنم من به آفتاب / کِاین مدح آفتاب نه تعظیم شأن توست

4) گر یک نظر به گوشۀ چشمِ ارادتی / با ما کنی ، وگر نکنی ، حکم از آنِ توست

5) هر روز خَلق را سر یاریّ و صاحبی است / ما را همین سر است که بر آستان توست

6) بسیار دیده ایم درختان میوه دار / زِاین بِه ندیده ایم که در بوستان توست

7) گر دست دوستان نرسد ، باغ را چه جرم ؟ / منعی که می رود ، گنه از باغبانِ توست

8) بسیار در دل آمد از اندیشه ها و رفت / نقشی که آن نمی رود از دل ، نشان توست

9) با من هزار نوبت اگر دشمنی کنی / ای دوست ، همچنان دل من مهربان توست

10) سعدی به قدر خویش تمنّای وصل کن / سیمرغ ما چه لایق زاغ آشیان توست