از قديم عاقل بودن را با آن  حالت بي رنگ و بوي «بدون بيماري رواني بودن» توصيف كرده‌اند. اگرچه آن‌قدر  درباره ديوانگي نوشته‌اند كه كتابخانه‌ها را پر مي‌كند، اما تا امروز كسي  به فكر اين نيفتاده كه مشخصا به ايده عاقل بودن فكر كند.  در جامعه‌اي تحت سيطره افراط و زياده‌روي، خودمان را بيش از هر حالتي به  ديوانگي نزديك مي بينيم. اگرچه ديوانگي را در نهايت مخرب مي‌دانند، اما  اغلب آن را به عنوان چشمه جوشان نبوغ، فرديت و بيانگري شخصي ديده‌اند. از  سوي ديگر، عاقل بودن ما را سر در گم كرده.

لطفا نظرات و پيشنهادات خود را از طريق آدرس اينترنتي زير با ما به اشتراك بگذاريد.

https://podcast.nuance-co.com/contact/