Ψάχνοντας να γράψω μια περιγραφή για αυτό το επεισόδιο, πολλές σκέψεις ήρθαν στο μυαλό και στο πληκτρολόγιό μου. Σβήσε – γράψε, κόψε – ράψε… Κατέληξα στα εξής: 

Η φιλία μεγαλώνει και ωριμάζει όπως κι εμείς; Είναι τέχνη το να μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον; Αλλά, πως να είσαι φίλος με κάποιον όταν δεν είσαι φίλος με τον ίδιο σου τον εαυτό; Ίσως να είναι αυτός ο πιο πολύτιμος δεσμός που μπορούμε να δημιουργήσουμε με κάποιον άνθρωπο; Και αν ναι, λες να φταίει που δεν εκτίθεται σε συναισθήματα που μόνο άγρια ένστικτα αναδεικνύουν; Όπως έρωτες, μητρικά και άλλα τέτοια μυστήρια της φύσης; 

Και τελικά, how to keep this real; For real & όχι for insta reel; Πώς κρατάμε τις φιλίες μας ζωντανές και θεραπευτικές στην ενήλικη ζωή; Πώς αγαπάμε τους φίλους μας χωρίς να τους πονάμε; Πώς μένουν δίπλα μας, ακόμη κι όταν όλα αλλάζουν — ακόμη κι εμείς οι ίδιοι;

Κάποια από αυτά, ίσως όχι όλα, αλλά και πολλά ακόμη ερωτήματα βρίσκουν απαντήσεις σε αυτό το επεισόδιο από τον έναν και μοναδικό Γιάννη Γενάρη. 

Απολαύστε υπεύθυνα!