We zijn op de verkeerde manier bang. We zijn bang voor klimaatverandering, voor werkloosheid, voor precarisering. In de literatuur en in bredere zin in de kunst verwerken we die angst als catastrofe: een plotseling ingrijpende crisis die ons de kans biedt te laten zien wat we waard zijn. Onze leiders presenteren zich met veel gevoel voor pathos als de protagonisten van een rampenfilm. Maar een ander verhaal is mogelijk en te vinden in een ondergewaardeerde literaire traditie: horror.