Als rentmeester uit Rome reist Bonifatius naar Tarsus om relieken van martelaren te verzamelen. Maar wanneer hij ziet hoe mensen voor hun geloof lijden, verandert er iets in hem. Wat begint als een opdracht van een ander, wordt een persoonlijke keuze: hij stapt naar voren en belijdt zelf zijn geloof. Wat doe jij wanneer wat je ziet je niet meer loslaat en je dwingt om positie te kiezen?