கடல் கடந்த அமெரிக்க நாடோடி வாழ்க்கையில், தமிழ்ச் சமுதாயம் தங்கள் மரபுகளை, அடையாளங்களை இளையாதலைமுறைக்கு உணர்த்த பெரும் முயற்சிகள் எடுத்துக்கொண்டு உள்ளது. உடல் சார்ந்த மரபுகள், நாம் அறியாமல் நம்முடன் ஒட்டிக்கொண்டு தொடர்கின்றன. உளம் சார்ந்த மரபுகள் மூட்டைக் கட்டப்பட்டு, பெரியவர்கள் காலத்தோடு புதைக்கப்படுகின்றன. ஒரு சமுதாய பரிணாம வளர்ச்சியில், அடுத்த தலைமுறை கலாச்சார மரபுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் கேட்காமல் கொடுக்காமல் படித்துகொள்வதுதான் இயல்பு. வளம் நிறைந்த கூட்டு வாழ்க்கை அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் பயிலும் பள்ளிகளாகும். பெரியவர்களும், மற்றவர்களும் சொல்லும் வாய்வழிக் கதைகள், குறிப்பாக உண்மைக்கதைகள் (உண்மைசம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதைகள்), குழந்தைகளின் உள்ளங்களில் எழுச்சிமிகு கலாச்சாரத் தொடர்புகளை பதிக்கின்றன.
உண்மைசம்பவங்களை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்ட இக்கதையில், அடுத்த தலைமுறை மதிப்பீடுகளை எப்படி உள்வாங்கிக்கொள்கிறது என்றும், சுமார் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த விவசாய சூழலையும் பார்க்கிறோம். கதையில் வரும் "பெரியபையன்" என்ற பாத்திரம் எனது மூத்த தாய்மமா அவர்களைப் பற்றியது. தன் மனதுக்குச் சரி என்றுபட்டதை சொல்வதிலும், செய்வதிலும் துணிச்சல் மிக்கவர். இதுபோல் துணிவு விவசாயச் சூழலில் வளர்பவர்களுக்கு உண்டு என்று அண்ணா பல்கலைகழக முன்னாள் துணைவேந்தர் வ.செ.குழந்தைசாமி அவர்கள் பேசியும், எழுதியும் இருக்கிறார்கள்.
உண்மை நிகழ்வுகள் என்றாலும், இங்கு கதையாக வடிக்கும்போது கற்பனையும் கலக்கப்பட்டுள்ளது. என் மனத்தில் ஆழப் பதிந்ததொரு உண்மைசம்பவத்தில் உருவான இந்த கதையை உங்கள்முன் படைப்பதில் என் மனம் நிறைவு கொள்கிறது. எழுததத் தூண்டிய நியூஜெர்சி திருவள்ளுவர் தமிழ்ப்பள்ளி ஒருங்கிணைப்பாளர் திரு செந்தில்நாதன் அவர்களுக்கு நன்றி.