Bu bölümde bir şiir okumuyoruz. Bu bölümde gölgede kalmış bir hafızayı kazıyoruz.

Ah Muhsin Ünlü gibi şiir değil, hafıza yazanların izini sürüyoruz. Kimi zaman bir çocuğun unuttuğu oyuncağın gölgesinde, kimi zaman susturulmuş bir hikâyenin yarım kalan cümlesinde kendimizi arıyoruz ve rüzgârla savrulmuş kelimelerin geride bıraktığı izle bir “ah” işitiyoruz.

Geç kalınmış bir hatırlayışın iç sesi...

Bu bölümü dinleyiniz, dinletiniz.

Çünkü bu bölümdeki ses, geçmişin değil; unutulmak istemeyenlerin sesi olabilir.