Bald is dat sowiet. Hüüt Obend geiht dat an’t Geschinke utpacken. Dor ward de een oder anner wiss al so’n lütt beten opgereegt ween. Dat heuert dor je overs ook to.

Buten kann man in Düstern ’n Barg Hüüs bewunnern, de vun Duusende Lichters erstrohlt. Bi mennige Hüüs kann man würkli Kunst to dat seggen, wat dor ut all de lütten Lampen entstohn is.

Na jo, mitünner is dat sogor abstrakte Kunst. Dor bruukt man denn ’n beten, üm to begriepen wat dat schall. Mokt overs nix.

De Kinner hebbt nu al ’n poor Doog Ferien un freut sick doröver. Ick dink rund üm Wiehnachen overs gern mol an mien Grundschooltied trüch. Toerst weer ick in Bookholt, in de ole School an‘ Sportplatz, denn keem ick in Borg no de Grundschool weil wi ümtrocken sünd. Dor weer Fruu Dohrn mien Klassenlehrerin. Un Fruu Dohrn hett uns för de Ferien wiehnachtliche Geschichen vörleest. Dor weer overs noch wat Besünnered bi: Wi Kinner hebbt all vun to Huus ’n Tallilicht un Rietsteeken mitbringen dörfst, dormit vör jedet Kind ’n Licht brennt hett, wiel wi de Geschicht toheuert hebbt. Buten weer’t in de erste Schoolstünn je noch düster.

Un wenn ick dor in mien Licht keeken heff, wurr de Geschicht noch veel lebenniger. Dat weer veellicht scheun. Ick glööv, hüüt is dat gor ni mehr dinkbor: Kinner, de Kerzen un Rietsteeken mit no School bringt. Dor keem wohrschienli glieks de Polizei, de Füüerwehr un dat Ordnungsamt.

Dat is dormols overs allns good gohn. Dat Schoolgebüüd in de Bookholter Stroot steiht hüüt noch – ook wenn dor keen Schoolünnericht mehr in stattfinnen deiht.

Un mi ward nu noch ganz warm üm’t Hart, wenn ick an de scheun‘ Geschichen bi den Schien vun de Tallilichter trüchdink.

Dorüm wünsch ick nu all de Kinner, wat se ni blots Geschinke to’n Utpacken kriegt, sünnern, dat se ook mol wat beleevt, bi dat ehr de Harten warm ward, wenn se in övers veerdig Johr doran trüchdinkt.

Un all tosom wünsch ick nu ’n scheuned un besinnliched Wiehnachsfest un ’n gooden Rutsch in’t niede Johr…

In düssen Sinn