Wenn man sick de Natuur bekieken deiht, denn kann man je ganz scheun in’t Staun‘ kom‘, ne. All de Planten, all de Tiern, de so rümschnurrt – wo kümmt dat blots allns her?

Mennige Forschers seggt je, wat dat Leven huckepack mit Kometen op de Eer kom‘ is. Blots, wenn dat so weer: Wie is dat entstohn, bevör dat op de Kometen krabbelt is? Froogen över Froogen, wat Genaued weet man ni.

Un wat deiht de Minsch, wenn he wat ni weet? He glöövt. Dat’s je ook in Ordnung. Dat gifft Lüüd, de glöövt, dat de Eer 6000 Johr old is, un dat allns mitmol dor weer. Fix un ferti.

Dor kann man erstmol ook nix gegenan seggen. Ick tominst weer vör 6000 Johr noch ni op de Welt. Dat is je dat je mit dat Glööven. Man kann dat Gegendeel ni mol even bewiesen. Mutt man je ook ni. Vun mi ut kann jedeneen glööven, wat he oder se will. Liekers dink ick bilütten över den „leeven“ Gott no.

Wenn de Gott allmächti is, wenn he de Eer mit allns drüm an dran würkli ut nix in söben Doog trechzaubert hett, denn is dat je würkli allerhand.

Blots mit de Minschen hett he sick anschiend so’n lütt beten verhext. De sünd em ni so recht glückt. Dorüm hett he ehr je ook al mol mit de Sintfloot wechspöölt. Un in Sodom un Gomorrha hett he ehr mit Füüer dat Licht utknipst.

Dorno hett he dat overs noloten. Veellicht hett Gott sick dacht: „Och, goh mi af mit de dammeligen Minschen. Harr ick ehr blots ni mokt. Ick kümmer mi dor ni mehr üm, lot se doch moken, wat se wüllt.“

So hebbt de Minschen mokt, wat se even mokt. Un se hebbt sick alle Nees lang gegensiedig dat Fell över de Ohrn trocken. Dorför hebbt se jümmers al ’n Grund funnen.

Overs wat schall dat? Wi künnt doch ook anners. Veellicht „is“ Gott je gor ni leev – oder dat gifft em gor ni.

Veellicht harr overs ook de Moler van Gogh Recht hat, as he mol seggt hett, dat man Gott ni no de Welt beurdeeln schall. Se weer blots ’n Versöch un de is em ni gelungen. Overs dat mutt ’n Meister ween, de so’n Schnitzers mokt.

Jo, mi dücht, van Gogh weer ’n tehmli kloogen Kopp. Liekers hett he sick dat Ohr ansneeden…

In düssen Sinn

Vörige Week kunn ick ni mehr anners. Ick heff mi „Babo – Die Haftbefehl-Story“ ankeeken. Un dat heff ick vör all’n dorüm dohn, weil ick jümmers weller heuert heff, dat fordert wurr, den dorsten Doku-Film in‘ Schoolünnerricht, jo, sogor in den Lehrplon optonehm. Dat nööm ick mol Engaschemang.

Fordert wurr dat – sowiet ick dat mitkreegen heff – besünners vun Lüüd, de den Räpper Haftbefehl, mit börgerlichen Noom Aykut Anhan, richti good finnd, also Fäns vun em.

Se seggt, wat dat ’n würkli gooden Film weer, üm Drogen-Präventschoon an de Schooln to bedrieven. 

No dat ick den Film overs sülms sehn heff, weet ick överhaupt ni, wat ick vun den ganzen Krom holn schall.

Un dat kümmt dorvun, dat ick to de Generatschoon heuer, de dormit opwussen is, dat in de School de Film „Christane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo“ wiest wurr.

Wenn ick mi den Film hüüt ankiek, denn dink ick, „wat schreckli, de armen Kinner“. Dormols heff ick den ganzen Krom ni so richti begreepen. Bi mi keem an: „Dat sünd je dösige Jungs un Deerns. Overs se mokt, wat se wüllt, annerlei, wat ehr Öllern seggt. De truut sick wat…“

Un dor froog ick mi, wat vun den Haftbefehl-Film bi de hüütigen Schoolkinner hangen blieven wurr. Ick dink, toerst mol wurrn sick de Toschauers in twee Gruppen opdeeln: De een möögt de Musik vun den Räpper heuern, de annern ni. Bi de is dat al direkt an Anfang vörbi mit de Opmarksomkeit.

Un dat bi de annern dat ankümmt, wat de Ünnerstützters vun de Idee sick wünscht, dat steiht nochmol op ’n ganz annered Blatt.

Overs lot se den Film man wiesen. Schoden ward dat wohrschienli ni, un hölpen deiht dat besünners een: Aykut Anhan. Vöriged Weekenenn nömli, keen twee Weeken, no dat sien Film mit veel Tamtam rutkom‘ is, hett Haftbefehl niede Konzerte ankünnigt. Wat ’n Tofall, ne? Reinhard Mey verköfft nu ook weller mehr vun sien Musik, weil een Leed vun em in dat Doku-Drama vörkeem.

Veellicht weer de Film also mehr wat för BWL-Studenten – as Bispeel för raffineerted Marketing… 

In düssen Sinn