Kriegt Ju mitünner ook E-Mails vun Lüüd, de Ju gor ni kinnt? Ick jo. Mennigmol will mi dor een Geld verschinken, ick schall blots erstmol sülms Geld överwiesen. Jo, genau.
Nu heff ick overs mol ’n ganz annere E-Mail kreegen. Vun ’n Fruu. Se hett mi op Hochdüütsch schreeven, overs ick översett dat mol:
„Büst Du in de Nähgte? Ick weet dat ni, weil ick Dien Adress‘ in‘ oln Chat funnen heff.“
Jo, richti, ick kiek mi ook jümmers ole Norichen an, üm dor bin no Kontakte to sööken, de ick ni kinn. Overs dat geiht noch wieder:
„Ick bün de Jule. 39, swatte Hoor, Tattoos un Piercings. Un ick heff keen Buck op Geschwofel.“
Na, denn lot dat Schwofeln doch no, Jule. Hmm. Ick kinn blots een Jule, de wohnt bi uns in’t Dörp, overs se jett keen swatte Hoor un 39 Johr is se noch lang ni. De kann dat ni ween. Overs wieder in Text:
„Wenn Du Lust op wat Derbed hest, ohne Theoter – eenfach, direkt un unverbinnli – denn meld Di bi mi.“
Ohaueha, Jule, wat is mit Di?
„Keen Rümgenussel, keen Nummern hen un trüch. Wullt Du Di mit mi op ’n düstern‘ Parkplatz vergnögen?“
Äh, nä, an un för sick ni. Overs dor kümmt noch mehr:
„Ick will Dien Hannen spöörn, wenn Du mi packst un richti rangohst. Eenfach blots good.
Wenn Du ’n Mann büst, de weet, wat he will, denn truu Di un schriev mi.
Dien Jule.“
Du leeve Tied. Jule. Wenn ick Du weer, denn wurr ick mi echt mol ünnersööken loten. Du finnst mien Adress‘ in ’n oln Text un schrievst mi sowat? Du weetst doch gor ni, wokeen ick bün.
Veellicht treck ick ’n Been no, dat ni mol mi heuert. Oder ick stink ganz fürchterli. Kunn je ween.
Jule, würkli, Du muttst ’n beten vörsichtiger ween.
Hmm. Klor, ick bün mi recht seeker, wat ick mit düsse Noricht övern Disch trocken warrn schull. Op de anner Sied froog ick mi, wat dat Lüüd gifft, de würkli op so’n Noricht reageert.
Tscha, dat warr ick wohrschienli ni rutfinnen. Wat ick overs wiss un mit Bestimmtheit seggen kann, dat is:
Jule, ick warr Di ni vergeeten…
In düssen Sinn