„Kiek mol hier. Kannst mi dat mol vörleesen? Dat is to lütt för mi.“ Jo, fröher, as Schooljung, bün ick dat oftmols vun Öllere froogt worrn. No de Schooltied hett man mi dat jümmers noch froogt.

Dat gung so, bet ick bummeli 25 weer. Dor hett dat denn ni mehr lang duuert, un ick kreeg sülms mien erste Brill op de Nees.

To Anfang heff ick de blots af un to opsett. Wegen de Eitelkeit un so. As ick overs 30 Johr tofot‘ harr, kunn ick mi dat ni mehr würkli utsööken: Wenn ick wat sehn wull, gung dat blots noch mit mien Spekuleeriesen.

De Johrn trocken dorhen un de Brill’nglöös wurrn dicker. Dat weer al lang ni mehr nied för mi. Overs denn mitmol, tehmli genau vör een Johr wurr wat anners. Ick kann mi good op den Oogenblik besinn‘. Mit eenmol weer mi so, as wurr ick mit een Oog dör Nebel kieken. Ick heff mien Brill putzt un mi de Oogen schüüert. Overs de Nebel wull ni wechgohn. Annerlei, dat leggt sick bestimmt, heff ick dacht.

Deh dat overs ni, un ick fung an mi Gedanken to moken. Op’t Letzt‘ bün ick no’n Oogenarzt loopen. Und dor wurr mi seggt: „Tscha, Herr Kroll, se hebbt ’n Graun Star. Un twor op beide Oogen.“

Richti flau in Moog‘ wurr mi, as de Dokter mi vertellt hett, dat mien Oogen nu opereert warrn schulln. Mit’n Skalpell in de Oogen rümstochern. Dat hett mi jüst noch fehlt. Oh wat gung mi de Stift.

Intwüschen sünd de beiden OPs al ’n poor Weeken her. Un wat schall ick seggen: Mitmol kann ick weller so scheun kieken as dormols in de Schooltied. An un för sick sogor noch ’n lütt‘ Stück beter.

Ick kann ick mi jeden Dag vun vörn doröver wunnern, wat de Medizin allns trech kriegt.

Un mien Brill bruuk ick nu ni mehr, weil ick so scheun kieken kann. Overs ick heff mi Finsterglöös in mien oled Gestell setten loten wegen de Eitelkeit, also weil man mi je gor ni mehr ohne Brill kinnt.

Un ick freu mi al meist dorop, wenn mi een froogt: „Kannst mi dat vörleesen? Dat is to lütt för mi.“ Jo, wat dat Kieken angeiht, heff ick nu echt den Dörblick…

In düssen Sinn

Mien Madam hett sick överleggt, sick ’n Düütschland-Ticket to holn. Denn jümmers wenn sick dat anbeeden deiht, lött se gern ehr Auto stohn un fohrt mit de Iesenbohn. Natüürli an leevsten denn, wenn se ni ganz so pünktli ween mutt. Overs op de Bohn un de Pünktlichkeit will ick nu gor ni wieder rümrieden. 

Nu kann man sick dat dorste Düütschland-Ticket je ganz eenfach över’t Internet kööpen. Dat hebbt wi Dingsdagmorn noch dacht.

Overs eenfach is anners. Dat wull un wull ni klappen mit dat Betohln över’t Internet. No den tweeten Anloop vun mien Seute heff ick mi dormit ut’neen sett. Trechkreegen heff overs ook ick dat ni. „Bezahlvorgang fehlerhaft“ oder sowat stunn dor jümmers. 

Tscha, de Alternative weer, mit Kreditkoart to betohln. Dor heff ick mi al ’n beten wunnerwarkt. Wat ’n Glück, dat mien Madam so’n Koart hett. Blots för den Fall, dat man sick to’n Bispeel in’t Utland mol hölpen kann, wenn nix annered geiht.

Annerlei. Jedenfalls hett mien Seute ehr Identität nowiesen musst. Dorför hett se ehrn Personolutwies mit‘ Händy fotografeert un ’n Extra-Foto vun ehr hett se ook noch moken musst. No dree vergeevliche Anlööpe harrn wi ook dorvun de Snut vull. Dor weer al över ’n Stünn‘ rüm. Ick heff denn seggt: „Kom, lot uns no’t Reisebüro fohrn.“ Also af no Brunsbüttel. In’t erste Reisebüro gung dat ni. Dor wurr seggt: „Goh man mol no’t annere Reisebüro.“ Dor gung dat ook ni. Overs wi hebbt den Tipp kreegen, no Itzehoe to fohrn, dor schull an den Dag dat Service-Center vun de Düütsche Bohn besett ween. Weer dat ook tatsächli.

Un dor kreeg mien Madam no teihn Minuten ennli ehr vörläufiged Düütschland-Ticket, dat eegentli keen Ticket is, sünnern ’n „Abonnemang“. De Iesenbohn-Fruu achter ’n Tresen hett uns dat verkloogfiedelt. 

So. Bummeli 90 Autokilometers un Dree’nhalf Stünnen Levenstied hett de dorste Öövung uns kost. 

Mach ween, dat mien Madam un ick uns ’n beten dusselig anstellt hebbt. Overs dat Isenbohn fohrn so wat vun figeliensch ween kann, dat harrn wi uns vör düsse ganz besünnere Erfohrung ni mol in Droom vörstellt…

In düssen Sinn

Ohaueha, in Berlin hett dat düchti Larm üm den Wehrdeenst geeven.

An Dingsdag wull de Regeerung op’n Pressekonferenz över ’n Gesetzentwurf informeern, de regelt, wo dat mit de Musterung, mit ’n Wehrdeenst un mit so’n halve Wehrplicht in Tokunft utsehn schall. Op jeden Fall schall de Deenst bi’n Bund erstmol friewillig blieven. Overs alle Bunnesbörgers schüllt mit 18 Johr automatisch ’n Zeddel vun’t Verteidigungsministerium kriegen. Utfülln un trüchschicken „mööt“ de Zeddels overs blots de Mannslüüd.

Un wenn denn in Tokunft ni genog Friewillige bi de Truppe sünd, schall ut de Zeddels utlost warrn, wokeen erstmol no de Musterung kom‘ schall. Meist as dat Lostrecken fröher bi „Der große Preis“ mit Wim Thoelke.

Overs jüst dat mit dat Utlosen hett Verteidigungsminister Pistorius op’t Letzt‘ doch ni mehr gefulln.

Dorför informeert Pistorius sien Ministerium in’t Internet doröver, dat vun 1. Juli 2027 an so un so alle „Wehrplichtigen“ (also de Mannslüüd) verplichtend no de Musterung mööt. So even, as dat fröher mol weer. De Rest is overs noch ni so ganz klor.

Liekers, annerlei wülke Gesetze al in Kraft sünd un wülke veellicht noch kümmt – wat fast steiht, is, dat de Musterungs- un de Wehrplicht sick op jeden Fall an’t Mannsvolk un ni an Lüüd „vun ’n annered Geschlecht“ wennen deiht. Mannslüüd, de in uns‘ unseekere Tieden also seeker gohn wüllt, dat se ni to’n Deenst an de Flint‘ trocken ward, künnt dat siet 2018 ganz eenfach per Indrag op’t Stannesamt afwennen. Sülmsbestimmungsgesetz heet de Slötel. Dor ward ut Sven Svenja, un Svenja „mutt“ je ni no de Truppe. Overs an un för sick is dat gor ni nödig, denn dat treckt sick je allns so dull bi uns. Dat is echt ni to foten:

Siet Februar 2022 is Putin in de Ukraine an‘ dördreihn un wi kriegt hier bald gor nix mehr randscharp.

Putin wurr gor keen Militär bruuken, üm Düütschland to överrulln. Uns kunn wohrschienli de Friewillige Füüerwehr St. Petersborg innehm. Un dat mang twölf un Meddag. Wi markt nömli ni mehr veel, weil wi so dull mit uns sülms an nusseln sünd. Na jo, weenstern hebbt wi wat to dohn…

In düssen Sinn

As lütted Kind stellt man je ’n ganzen Schwung Froogen, ne. Dat gung mi ook ni anners. Besünners hett mi interesseert, wat anner Lüüd de Welt jüst so wohrnehm‘ doht as ick.

To’n Bispeel is mi mol seggt worrn, as een vun mien Been ganz dull kribbelt hett: „Dien Been is tosloopen!“ Dat funn ick echt dösig. Wo kunn blots een Been vun mi tosloopen? Un wenn bi anner Lüüd ’n Been toslöppt, föhlt sick dat bi de jüst so an, as sick dat bi mi anföhlt?

Tscha. Würkli rutfunnen heff ick dat bet op ’n hüütigen Dag ni. Overs de Minschheit schient mit düsse lütte Unseekerheit tofreeden to ween.

Mit dat Heuern schient dat bi uns all recht ähnli to ween, also, tominst, wenn de Ohrn eenigermoten in Ordnung sünd. Anners wurrn je keen Musikers tosomspeeln köön‘.

Ick heff mi as lütten Stackel overs ook froogt, wat wi all de Farven genau gliek seht. Irgendwann bün ick dorvun overs afkom‘, denn wenn anner Lüüd seggt hebbt, wat düt un dat geel oder blau oder sünstwat weer, denn harr dat, wovun de Reed weer, för mi desülbige Farv.

Intwüschen bün ick ’n ganzed Stück öller worrn un annere Sooken wurrn mit de Tied wichtiger för mi. Overs mitmol wurr dat mit de Farven för mi weller brandaktuell.

Vöriged Johr kunn ick op mien rechted Oog mitmol ni mehr so good kieken. Dat wurr allns so’n beten schwummeri. Toletzt bün ick no’n Oogenarzt ween un de hett mi seggt, wat ick ’n „Grauen Star“ harr – un twor op beide Oogen. Dingsdag weer ick los no de Oogenklinik, dor wurr mi in’t rechte Oog ’n niede Lins‘ insett. Näste Week kümmt de anner Sied an de Reeg.

Dat heet, in Oogenblick bün ick in ’n ganz besünnere Situatschoon. Rechts heff ick ’n niedet Oog un links noch ’n oled. Jo. Un nu weet ick bescheed: Wi seht Farven „ni“ gliek. Op de rechte Sied is nu nömli allns veel klorer un heller un dor kann ick ohne Brill kieken. Op dat ole Oog is blau twor ümmer noch blau, overs ni so schmuck as op dat niede Oog. Kiek: Mitünner bruukt man eenfach ’n beten Geduld, ook wenn dat bilütten ’n halved Johrhunnert duuert, bet sick de een oder anner Froog klärt…

In düssen Sinn

„Wi mokt ’n Utfohrt mit uns‘ Firma. Kannst du uns no’n Itzeheuer Bohnhoff fohrn un weller afholn?“ Mit de Wöörd reep mi vörigen Mondag ’n Kumpel an, den ick nu eenfach mol Max nööm (alle Nooms ännert). 

Max hett mi vertellt, wat he mit de Firma, de sien Broder Ole toheuert, no Hamborg wull. Hobenrundfohrt, scheun eeten un Reeperbohn bekieken stunn op’t Programm.

Mit de Iesenbohn schull dat no Hamborg gohn. Overs even vun Itzehoe ut. Dor keem ick in’t Speel.

Mit twee lütte Firmenbusse schull dat vun Dithmarschen no Itzehoe gohn. Een dorvun schull Max sien Fruu Ortrud fohrn, den annern an ick.

Nu harr ick je frie un nix anner’t vör. Also gung dat los. Vörigen Sünnobend, morns halvi teihn.

Op de Henfohrt hebbt sick de vergnöögten Lüüd al den een oder annern Kööm wechneiht. Na jo, schull je ook ’n lustigen Dag warrn. Nachs, even no twölf, schulln wi de Reisenden weller in Itzehoe insammeln un jeden no Huus fohrn.

Klock teihn reep Ortrud an: „Moin Heiko, wi köönt nu al los. De Jungs kümmt ’n beten fröher trüch.“

Schier, denn wurr sick dat Ganze je ’n beten afkörten. Heff ick dor noch dacht. In Itzehoe harr Ortrud overs al niede Informatschoon: De Lüüd sünd in de verkehrte Iesenbohn insteegen. Nu seeten se in Pinnebarg fast. Also af no Pinnebarg. Een no’n annern keem dor ook tatsächli mit schietige Leeders op de Lippen anwackelt. Overs even ni all op mol. Irgenwie harr de Driff sick op de Reeperbohn ut de Oogen verlorn.

No ’n halve Stünn weern de Mehrsten overs dor. All bet op de Kollegen Chrischan un Dieter. De sünd nömli as Eenzige richti insteegen, un weern nu in Itzehoe an Tööven. Weil intwüschen ook noch de A23 sparrt weer, sünd wi in Düstern över de Dörpers juckelt. Toletzt weer de Trupp overs weller komplett.

As Max sick trech mit Jack un Büx vun mi verafscheeden deh, hett he noch seggt: „Nästed Johr fohrt wi narms hen. Nästed Johr grillt wi weller.“ Kiek mol, dat hett sick doch lohnt: Ohne düsse Tour harr Max nömli gor ni rutfunnen, wo scheun Grilln doch ween kann…

In düssen Sinn

Mi deiht dat echt leed, dat ick noch mol op dat Thema Strooten to snacken kom‘. Mi deiht dat üm de Strootenbuuers leed, op de so veel schimpt ward. Dorbi mokt se blots dat, wat man ehr opdreegen deiht.

Nu bün ick je in‘ ganzen Noorn mit ’n Bus ünnerwegens. Un ick krieg jeden Dag mang de Elv‘ un Dänemark dat groote Schüddeln, wenn ick mi mennige Buusteeden bekiek, an de ick ’n Barg Levenstied liggenlot.

Overs ick bliev mol in Dithmarschen un dor ook blots bi ’n poor Bispeele vun veele:

Wenn ick vun mien Tohuus to’n Busfohrn fohr, denn fohr ick no Sarzbüttel. Un dat Stück mang Sarzbüttel un de Bunnesstroot, de vun Meldörp no Alversdörp geiht, is al lang ’n recht knupperigen Flickenteppich. Nu hebbt se dat Flickwark overs nochmol flickt. Dor is siet recht ’n poor Weeken 40 km/h wegen den Rollspitt, de al lang ni mehr dor is. Overs gauer as 40 kann man dor so un so ni mehr fohrn. Ook ni mit den modernsten Reisebus mit de beste Luftfellerung. Denn nu, no de Reparatur, kümmt man sick dor vör as op de Rällie Paris-Dakar.

Dat is, as wenn man wegen Tähnweh no’n Kusenknacker geiht un no de Behannlung ohne Ünnerkiefer ut de Praxis kümmt.

Oder dat: In Bookholt sünd se al över ’n Johr op de Hauptstroot an Kleihn. Dat Stück mang de ole Smeed un den Ortsutgang no Kuden hebbt se nu weller friegeeven. Overs ook dat is keen anstännige Stroot, sünnern Flickwark. Na jo. Veellicht ward dat je beter, wenn dat ganze Stück trech is.

Un noch wat, dat nix mit Strootenbuu to dohn hett, overs liekers för Arger un riskante Överholmaneuvers sorgt: Op de Streck‘ mang Eddelak un Brunsbüttel is siet ’n halve Ewigkeit ’n Buusteedenutfohrt an de de Verkehr bet op 30 km/h dohlbremst ward. Nu fohr ick dor mitünner veermol an Dag lang. Overs ick heff dat noch nie belevt, dat dor ’n Buusteedenfohrtüüch rin- oder rutfohrt is. Wat schall dat? Mutt dat denn ween?

Un bi de Strootenflickerie: Töövt doch bidde mit de Buuarbeiden, bet genog Geld tosom is, üm dat anstänni to moken…

In düssen Sinn

So’n würkli grooten Tourist bün ick noch nie ween. Hunnert Kilometers mit’n Wohnwoog‘ wech – dat langt mi för’n Urlaub. Dor denn ’n beten Rad fohrn un sick de Gegend bekieken… Jo. Dat is wat för mi. Dor mach ick över ween. 

Een groote Reis‘ steiht bi mi un mien Madam overs noch an: Irgendwann wüllt wi uns de Püramiden vun Giseh bi Keiro in Egüpten bekieken.

Overs jümmers wenn ick an de Püramiden dink, denn froog ick mi, worüm se so wiet wech buut worrn sünd. Ick meen: Mutt dat ween?

Kunn ni weenstern een‘ vun de Dingers in Dithmarschen stohn?

Seggt wi mol, wi wurrn blots den oln Cheops sien Püramide no uns hen kriegen. Dat weer doch wat. Ick wurr se je – strategisch kloog – südli vun Blangenmoor op’n Koppel stelln.

Dor in Egüpten hett man nömli gor ni so recht ’n Vergliek üm to begriepen, wo hoch de Steenhuupens sünd.

Wenn man overs över de Brunsbütt’ler Hochbrüüch fohrt un dor vun de heuchste Steed noch hunnert Meters no boben kieken mutt, üm de Spitz vun unse Püramide to sehn – dat weer doch wat. För de Utsicht wurrn wohrschienli sogor Urlaubers ut Egüpten no uns hen reisen.

Bi uns weer dat denn overs ni de Cheops-Püramide, sünnern – seggt wi mol – de Hans-Peter-Petersen-Püramide oder so. Overs dor kunn man je noch üm snacken.

Un wenn man sick mit Pütagoras sien Satz utkinnt, denn kann man sick licht utreeken, dat jede vun de veer Püramiden-Sieden ’n Fläche vun mehr as twee Hektars hett. 

Dat geev also tominst 20000 Püramiden-Quadrotmeters, an de man allerbest Solar-Zelln anschruuven kunn. Dor geiht de Puls vun den een oder annern Solarstrom-Magnaten wiss nu al düchti no boben. 

Overs mi dücht, wat ick dat ni mehr beleven warr, dat ’n Püramide no Blangenmoor kümmt.

So mööt mien Madam un ick uns doch bilütten överleggen, wo wi no Egüpten henkümmt.

Un bet dat sowiet is, dink ick jümmers, wenn ick över de Brunsbütt’ler Hochbrüüch fohr, an de groote Püramide vun Blangenmoor…

In düssen Sinn

Mitünner fallt mi dat bannig swor, mit de Gedanken bi de Sook to blieven, mit de ick mi jüst befot. 

Wenn ick mi to’n Bispeel ’n Vördrag anheuer, de mi ni ganz so dull mitrieten deiht, as he schull, denn kiek ick gern mol ut‘ Finster. Tominst wenn ’n Finster dor is.

Dorbi dink ick denn veellicht doran, wohen ick jüst gern in Urlaub fohrn wurr oder so. Overs dat is würkli dösig: Ick bün je blots mit de Gedanken annerwegens. Rein füsikalisch sitt ick je ümmer noch dor, wo een vör mi steiht, de wat vertellt. Un mien Ohrn sünd je ook dor, de sünd je fast an mien Kopp anwussen. Rein füsikalisch geiht de Schall vun de Wöörd, de bi den Referebten ut’n Mund kümmt je ook in mien Ohrn rin. De Schall bringt mien Trummelfell to’n flattern, de lütten Knooken in’t Binnenohr bewegt sick dordör un allns. Overs de Informatschoon vun dat, wat mien Ohrn heuert, kümmt ni in mien Breegen an, weil ick in Gedanken jüst mit mien Madam op’t Rad sitt un an’t Slott vun Sonderborg langfohr. Dor heff ick de Scheep in Hoben vör mien binnered Oog, un meist kann ick de Sünn op mien Gesicht föhln. Sogor de Möwen heuer ick schrien. Mitmol sitt ’n Möw‘ vör mi un seggt: „Hallo? Entschuldigen sie!“ Dor mark ick, wat dat keen dänsche Möw‘ to mi seggt, sünnern de Minsch, de den Vördrag hölt: „Hören sie mir noch zu?“

„Äh, jo. Natüürli. Nu weller. Vertell man wieder.“

Overs denn duuert dat blots twee, dree Minuten, un mien Gedanken neiht weller ut. Dor kann ick gor nix gegen moken.

Nu heff ick overs leest, wat Forschers rutfunnen hebbt: Dat wi nömli „in 30 Perzent vun uns Tied dorto tendeert, mit de Gedanken aftoschweifen“.

Wo genau se dat meeten un utreekend hebbt, dat weet ick ni. Is mi ook annerlei. Wichti is, dat ick ni alleent bün. Un de Bibliothek an Hoben vun Sonderborg is je ni blots ’n Bibliothek. Dor kann man nömli ook ganz wunnerbor Fröhstücken.

Oh. Ick glööv nu is dat weller passeert. Ick bün afschweift. Dorüm mok ick hier nu mol Schluss un sett mi op’t Fohrrad. Dat bringt mi nömli jümmers op annere Gedanken…

In düssen Sinn