Du leeve Tied. Nu is dat je al weller sowiet: In jeden Supermart stopelt sick al de Wiehnachs-Schokolod, de Lichterkeeden, Dannboomkugeln un de veeln Adventskalenners.

Wenn ick all dat bunte Brimborium seh‘, denn is dat mitmol dor: Dat fürchterliche Hartkloppen, dat ick bet ganz boben in‘ Hals föhln kann.

Jümmers, wenn mi dat wiehnachtliche Naschwark un all de Deko-Snurrkrom anfunkelt, krieg ick nömli ’n slecht‘ Geweeten. Denn wenn ick so vör de Stellogen stoh, ward mi klor, dat ick je noch ’n Schwung Geschinke för all de Lüüd, de ick leev heff, besorgen mutt. Overs wenn ick denn doröver nodink, fallt mi eenfach nix Anstänniged in.

Un dat is jedet Johr datsülbige. Dorbi verspreek ick mi sülms jümmers in de Vörwiehnachstied, wat dat nästed Mol beter ward. Wo oft in’t Johr heuer ick vun de een oder den annern vun mien Lüüd: „Oh, sowat harr ick ook mol gern.“

‚Jawoll‘, dink ick denn, ‚dat schallst Du to Wiehnachen vun mi kriegen.‘ Un wat bün ick denn stolt, dat ick al so’n scheune Geschikidee heff.

Overs froogt man mi nästen Dag no de scheune Idee, denn heff ick ehr al weller vergeeten. Dorbi wull ick mi ehr doch opschrieven. Jedet Mol datsülbige Drama.

Un denn, jedet Johr in November heuer ick wülk seggen: „Ick heff al all de Geschinke för mien Lüüd tosom!“ Jo. Schier. Freut mi. Overs de dorsten Kloogschieters hebbt gor keen Vörstellung dorvun, wo dull se mi mol mit ehr Sülmstofreedenheit an Mors kleihn köönt.

Un wenn denn een‘ vun mien Lüüd to mi seggt: „Oh, ick heff so’n scheuned Wiehnachsgeschink för Di, ick kann al meist gor ni mehr bet Wiehnachen Obend tööven, üm Dien Gesicht to sehn, wenn Du dat utpackst!“

Un ick dink denn: ‚Jo, un ick will mi dien Gesicht gor ni utmoln, wenn ick nix för Di heff, dat Du utpacken kannst.‘ To’n Glück heff ick mien Madam, de jümmers noch ’n goode Idee in petto hett.

Overs för mien Seute bruuk ick je ook noch wat.

Oh nä, wat is dat fürchterli. Overs ick verspreek mi dat nu sülms: Nästed Johr ward dat ganz anners…

In düssen Sinn