„Kiek mol hier. Kannst mi dat mol vörleesen? Dat is to lütt för mi.“ Jo, fröher, as Schooljung, bün ick dat oftmols vun Öllere froogt worrn. No de Schooltied hett man mi dat jümmers noch froogt.

Dat gung so, bet ick bummeli 25 weer. Dor hett dat denn ni mehr lang duuert, un ick kreeg sülms mien erste Brill op de Nees.

To Anfang heff ick de blots af un to opsett. Wegen de Eitelkeit un so. As ick overs 30 Johr tofot‘ harr, kunn ick mi dat ni mehr würkli utsööken: Wenn ick wat sehn wull, gung dat blots noch mit mien Spekuleeriesen.

De Johrn trocken dorhen un de Brill’nglöös wurrn dicker. Dat weer al lang ni mehr nied för mi. Overs denn mitmol, tehmli genau vör een Johr wurr wat anners. Ick kann mi good op den Oogenblik besinn‘. Mit eenmol weer mi so, as wurr ick mit een Oog dör Nebel kieken. Ick heff mien Brill putzt un mi de Oogen schüüert. Overs de Nebel wull ni wechgohn. Annerlei, dat leggt sick bestimmt, heff ick dacht.

Deh dat overs ni, un ick fung an mi Gedanken to moken. Op’t Letzt‘ bün ick no’n Oogenarzt loopen. Und dor wurr mi seggt: „Tscha, Herr Kroll, se hebbt ’n Graun Star. Un twor op beide Oogen.“

Richti flau in Moog‘ wurr mi, as de Dokter mi vertellt hett, dat mien Oogen nu opereert warrn schulln. Mit’n Skalpell in de Oogen rümstochern. Dat hett mi jüst noch fehlt. Oh wat gung mi de Stift.

Intwüschen sünd de beiden OPs al ’n poor Weeken her. Un wat schall ick seggen: Mitmol kann ick weller so scheun kieken as dormols in de Schooltied. An un för sick sogor noch ’n lütt‘ Stück beter.

Ick kann ick mi jeden Dag vun vörn doröver wunnern, wat de Medizin allns trech kriegt.

Un mien Brill bruuk ick nu ni mehr, weil ick so scheun kieken kann. Overs ick heff mi Finsterglöös in mien oled Gestell setten loten wegen de Eitelkeit, also weil man mi je gor ni mehr ohne Brill kinnt.

Un ick freu mi al meist dorop, wenn mi een froogt: „Kannst mi dat vörleesen? Dat is to lütt för mi.“ Jo, wat dat Kieken angeiht, heff ick nu echt den Dörblick…

In düssen Sinn