Giallo po włosku znaczy „żółty”, ale w kinie oznacza jeden z najbardziej charakterystycznych włoskich gatunków: mroczny, zmysłowy i brutalny splot kryminału, horroru i psychoanalitycznej zagadki. Podczas spotkania inspirowanego sekcją GIALLO!!! porozmawiamy o genezie giallo, jego najważniejszych twórcach, motywach i estetyce — od czarnych rękawiczek, przypadkowych świadków i błędnych tropów po podkręcone kolory, wyrafinowane sceny morderstw i hipnotyczną muzykę. To będzie rozmowa o kinie, w którym ważne jest nie tylko to, kto zabija, ale przede wszystkim jak pokazana zostaje zbrodnia — i co mówi ona o lękach włoskiej nowoczesności. Spotkanie będzie też okazją do rozmowy o najważniejszych twórcach i przemianach gatunku: od Maria Bavy, autora uznawanej za pierwsze giallo Dziewczyny, która wiedziała za dużo, przez Daria Argento, Sergia Martina i Alda Lado, po twórców giallo politico, takich jak Elio Petri, Francesco Rosi i Damiano Damiani. Spróbujemy spojrzeć na giallo nie tylko jako na kino makabry i suspensu, lecz także jako na zwierciadło włoskiego niepokoju przełomu lat 60. i 70. — epoki przemocy, politycznego napięcia i społecznej paranoi.

Gość odcinka Rafał Boguta - Zawodowo od 14 lat w szeregach redakcji Polskiego Radia 24. Prywatnie zapalony kolekcjoner włoskiego kina gatunkowego i domorosły badacz jego dziejów. W swojej macierzystej redakcji w latach 2024-2025 wraz z Kubą Haczkiem prowadziłem audycję poświęconą kinu grozy "Wszystkie Kolory Ciemności". Niektóre odcinki były poświęcone m.in. giallo. O włoskim kinie gatunkowym opowiada również na Octopus Film Festiwal w Gdańsku.

Spotkanie inspirowane sekcją "Giallo!!!" na tegorocznym Timeless Film Festival (17-27 kwietnia 2026

Serdecznie zapraszamy na kolejny odcinek Accademii Włoskiego Kina, w którym porozmawiamy o "Pustyni Tatarów" - adaptacji powieści Dino Buzzatiego w reż. Valeria Zurliniego (1976). Przyjrzymy się także polskiemu wydaniu książki. która ukazała się dzięki wydawnictwu officyna. „Pustynia Tatarów” to jedna z najbardziej fascynujących powieści XX wieku, w mistrzowski sposób ukazująca ludzką egzystencję w obliczu samotności, czasu i niespełnionych nadziei. Bohater książki, młody porucznik Giovanni Drogo, wyrusza z entuzjazmem do odległej twierdzy Bastiani, na granicy cywilizacji i pustynnego bezkresu. Forteca, która strzeże państwa przed wrogiem, staje się dla niego miejscem konfrontacji z marzeniami, iluzjami i uciekającym czasem. Buzzati maluje sugestywny obraz monotonii i oczekiwania, które z czasem przeradzają się w niekończący się rytuał codzienności. Giovanni, jak wielu żołnierzy stacjonujących w fortecy, żyje nadzieją na wielkie chwile – na nadejście wroga, które nada sens jego obecności i poświęceniu. Ale czy kiedykolwiek się to wydarzy? Czy pustynia skrywająca się za murami twierdzy to tylko krajobraz, czy metafora życia – pełnego miraży? „Pustynia Tatarów” to powieść o nieubłaganym przemijaniu, wyborach, które kształtują nasze życie, o granicach ludzkiej wytrzymałości. W prozie Dina Buzzatiego pojawiają się zarówno elementy egzystencjalne, jak i surrealistyczne, które tworzą niezapomnianą atmosferę. officyna.com.pl

Serdecznie zapraszamy na kolejny odcinek Accademii Włoskiego Kina. Wspólnie z nieocenioną Anną Osmólską-Mętrak przyjrzymy się postaci Marco Bellocchio oraz jego ikonicznym "Pięściom w kieszeni" (1965). Marco Bellocchio jest wciąż bardzo aktywnym reżyserem. Porozmawiamy m.in. o tym, jak bardzo Bellocchio wyrósł przez ostatnią dekadę na lidera/filar i klasyka włoskiego kina.

Przyjrzymy się "La Grazia" jako filmowi o władzy rozumianej nie jako spektakl, lecz jako ciężar sumienia. Porozmawiamy o tytułowej „łasce” — jako akcie instytucji i jako geście czułości wobec życia, o moralnych dylematach wpisanych w scenariusz oraz o tym, jak Sorrentino i Servillo budują portret człowieka, któremu urząd nie pozwala na słabość czy chociażby wątpliwość. Będzie też o języku filmu i innej twarzy Sorrentina jako autora: o ciszy, rytmie, detalach, które zmieniają politykę w intymny dramat.

Matteo Garrone - wielki miłośnik baśni i mitologii, opowiada w swoim najnowszym filmie o dramacie uchodźców z Dakaru walczących o lepsze jutro w Europie. O młodych ludziach walczących o realizację swoich marzeń. Wyobraźnia ma wielką moc i pozwala bohaterom wyjść z niejednej trudniej sytuacji.

Garrone w większości swoich filmów ukazał rąbek współczesnego świata, który rządzi się własnymi prawami, funkcjonuje niejako na opak. Jak wyznał w wywiadzie dla Filmwebu twórca kinowej "Gomorry": "Wydaje mi się, że w mojej filmografii rzeczywiście można odnaleźć pewną prawidłowość. Kiedy zabieram się za współczesne historie, lubię pogłębiać w nich aspekt mroku, tajemnicy i baśniowości. A gdy zajmuje się baśniami, to uciekam od wszelkich ozdobników na rzecz naturalizmu. Szukam we wspomnianych tekstach wówczas tej "płaszczyzny antropologicznej". Dla mnie środki mają odpowiadać przede wszystkim potrzebom historii. Muszą bić w zgodzie z jej sercem".

⬛ Tematyka spotkania 👉 Jak Garrone opowiada o dramacie uchodźczym i wizji współczesnej Europy jako "Ziemi obiecanej"; - Na ile "Ja, Kapitan" wpisuje się w dotychczasową twórczość Włocha zarówno tematycznie jak i formalnie? 👉 W jaki sposób twórca "Pinokia" i "Pentameronu" opowiada o marzycielach i podróżnikach? - Jak film Garrone został odebrany na światowych festiwalach, jak w ojczyźnie? 👉 W jaki sposób Garrone wykorzystuje muzykę w swoim najnowszym filmie?

Serdecznie zapraszamy na kolejny (69.!) odcinek Accademii Włoskiego Kina! Tym razem zmierzymy się z ikonicznym dziełem Bernarda Bertolucciego – „Wiek XX” [Novecento – org.] (1976), a mierzyć się będą (rzecz jasna wspólnie z Państwem):
👉 Wojciech Tutaj – podróżnik, filmoznawca, autor związany m.in. z portalem Filmweb, miesięcznikiem „Kino”, czasopismem „Ekrany”, „Kulturą Liberalną” i „Magazynem Filmowym SFP”;
👉 Patrycja Mucha – krytyczka filmowa i kulturoznawczyni, dyrektorka artystyczna Timeless Film Festival Warsaw, związana z „Na wyrywki” oraz „Wtem, piosenka":
👉 Veikko Suvanto – znawca i pasjonat kina, tłumacz, poliglota.

 🐭🌻

Serdecznie zapraszamy na kolejny (69.!) odcinek Accademii Włoskiego Kina! Tym razem zmierzymy się z ikonicznym dziełem Bernarda Bertolucciego – „Wiek XX” [Novecento – org.] (1976), a mierzyć się będą (rzecz jasna wspólnie z Państwem):
👉 Wojciech Tutaj – podróżnik, filmoznawca, autor związany m.in. z portalem Filmweb, miesięcznikiem „Kino”, czasopismem „Ekrany”, „Kulturą Liberalną” i „Magazynem Filmowym SFP”;
👉 Patrycja Mucha – krytyczka filmowa i kulturoznawczyni, dyrektorka artystyczna Timeless Film Festival Warsaw, związana z „Na wyrywki” oraz „Wtem, piosenka":
👉 Veikko Suvanto – znawca i pasjonat kina, tłumacz, poliglota.

 🐭🌻

Wspólnie z TimelessFFW serdecznie zapraszamy na kolejny odcinek Accademii Włoskiego Kina, w którym porozmawiamy o włoskim mistrzu kina - Luchino Viscontim! Swoistą kanwą naszego spotkania jest kolejna edycja festiwalu, na którym zaprezentowanych zostanie sześć filmów maestro w ramach sekcji „Luchino Visoconti: W kostiumie”.

„Bogate, pełne przepychu wnętrza, strojne kostiumy i barokowa wręcz wrażliwość: Luchino Visconti znany był z filmowego maksymalizmu, który uosabiają zwłaszcza jego filmy kostiumowe i historyczne. W połączeniu z włoskim temperamentem kino autora Lamparta jest ucztą dla kinomanów i kinomanek rozsmakowanych w wizualnej i muzycznej stronie kina”. [Timeless Film Festival Warsaw]

🌻🐭

Serdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie w ramach Accademii Włoskiego Kina, w którym wspólnie z nieocenioną Anną Osmólską-Mętrak porozmawiamy o twórczości Nanniego Morettiego oraz jego najnowszym filmie "Lepsze jutro" - w kinach od 8 marca. Dystrybucja: Mayfly.

Serdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie w ramach Accademii Włoskiego Kina, w którym wspólnie z nieocenioną Anną Osmólską-Mętrak porozmawiamy o twórczości Nanniego Morettiego oraz jego najnowszym filmie "Lepsze jutro" - w kinach od 8 marca. Dystrybucja: Mayfly.

Cała filmografia Nanniego Morettiego jest przesiąknięta autoironią, autotematyzmem i autobiografizmem. Za pomocą kamery Włoch otwarcie pokazał, że „społeczno-politycznym ideom” trzeba być wiernym nie tylko na piśmie, ale też w praktyce; za sprawą swoich dzieł reżyser stawia bardzo trafne, socjologiczne diagnozy, które nie boją się ukazywania włoskiego narodu jako pełnego sprzeczności i niedoskonałości. Już od czas jego debiutu („Io sono un autartico”, tłumaczony jako „Jestem samowystarczalny” [1976]), Moretti rzeczywiście udowodnił, że jest twórcą o "własnym, niepowtarzalnym głosie" i niezależnym spojrzeniu, zdecydowanie oderwanym od prawideł „filmowego mainstreamu”.

Twórczość Morettiego doczekała się na przestrzeni lat znaczących wyróżnień, przede wszystkim na prestiżowym Festiwalu Filmowym w Cannes (m.in. „Złota Palma” za „Pokój syna”, [La stanza del figlio, 2001]; ostatnia jak dotąd w historii współczesnego włoskiego kina). Na Półwyspie Apenińskim natomiast jego filmy od zawsze często dzieliły krytykę, a przede wszystkim publiczność. Po premierze „Słodkich snów” (Sogni d’oro, 1981) na festiwalu w Wenecji – surrealistycznej opowieści o zdolnym reżyserze w kryzysie, w której doszukiwano się odniesień do autotematycznego arcydzieła Felliniego – sam mistrz Sergio Leone miał ponoć powiedzieć, że dzieło Morettiego to „raczej 1 i ¼ niż 8 i ½”.

🐭🌻