Herman Hertzberger is oudleerling van het MLA, de vader van Veroon (aflevering 35), de opa van Idriss (aflevering 36) en hij geniet grote bekendheid als architect van Montessorischolen.

Hij is ook mijn oom. Ik heb veel aan hem te danken.

Idriss Nabil, de zoon van Veroon Hertzberger, en kleinzoon van Herman, bezoekt het MLA om te vertellen hoe hij het hier als leerling heeft gehad. Na vele omzwervingen over de wereld en door zijn ziel viel de appel uiteindelijk niet ver van de boom. Ook hij, de derde generatie Hertzbergers, wil 'door het kind naar een nieuwe wereld'. Hij maakt films met en over kinderen van wie het verhaal anders onverteld zou blijven.

Ze is Montessori-juf, ze is oudleerling van de school, haar zoon Idriss zat op het MLA, haar vader Herman ook, Veroon en ik zijn familie — neef en nicht — en we waren collega's op Montessorischool de Eilanden. Intussen is ze een beroemdheid in Montessori-land. 'Door het kind naar een nieuwe wereld' is voor haar geen holle frase, maar dagelijkse praktijk.

Nu komt toch nog het moment dat Finn de Silva het Montessori Lyceum gaat verlaten. En hoe! Hij heeft een mini-rockopera geschreven die hij A Winter's Journey noemt, en die een nieuwe versie is van de 'Winterreise' van Franz Schubert.

Dit was zijn profielwerkstuk, maar het is veel meer dan dat.

Nadat ik een jaar vruchteloos aan het urmen was, komt daar Nynke Hendriks in beeld, die met een enorm charme-offensief de hele sectie Engels motiveert voor het gebruik van Woordkaartjes. Met milde takt, nauwegezette doortastendheid en een zonder meer innemende persoonlijkheid krijgt zij gedaan wat Maria Montessori nooit lukte!

We reisden in een groep van vijftien collega's naar den Haag om het Haags Montessori Lyceum te bezoeken. Wat is daar Montessoriaanser dan hier? Gesprekken in de bus, op de heen- en de terugreis.

Reeds na negen weken Montessori-onderwijs heeft Raaf veel stress en ervaart Lutz dat zijn hersenen geen rust krijgen. De twee besluiten in actie te komen, tot aan de minister van onderwijs toe.

Vanmorgen kwam onze Technische Onderwijs Assistent Ivo Visser de muziekles bekijken. Het bleek al gauw dat Ivo zijn ogen niet in zijn zak heeft zitten en dat hij niet te beroerd is om zijn mening te geven. Ik vroeg hem zijn woorden te herhalen voor de podcastmicrofoon.

Acht Montessorianen verzamelden zich rond een vierkante tafel voor een enerverend Rondetafelgesprek. Dit is niet alleen voor de betere wereld, en ook niet alleen voor de gezelligheid, maar vooral ook omdat dit tevens de Afsluiting is van mijn Eerste Studiejaar aan de Leerlang Montessori Meesterschap.

Ik heb Jonne Walstra meer dan tien jaar in de klas gehad, eerst op Montessorischool de Eilanden en vervolgens op het Montessori Lyceum. Vandaag is ze hier terug om gastlessen te geven over klimaatverandering en in het voorbijgaan streek ze even neer aan de podcast-tafel. Een kritische geest, zo kende ik haar, en dat is ze nog.