Ne çıkar, unuttuysak konuşmayı?

İnsan ilişkilerinin incelikli diliyle tanımayı öğrendik ya birbirimizi

Yıkansam, 

Yıkansam, 

Hep o güneşlerle yıkansam...

Dişleri tenime geçse yaz rüzgarlarının

İzine pek rastlamasam

Ama kalbini sert ve serin tutan bir denizciye

Bunu bir daha sorsam,

Ne çıkar bir daha sorsam?

Sonra hiç konuşmasam, 

Hiç konuşmasam....

Ve bu yorgun, 

Bu üzünçlü yüreği

Benim değilmiş gibi, 

Benim değilmiş gibi

Kimse görmeden, şöyle bir yol kenarına bıraksam?

Bir katkısı yoksa da mutluluğumuza,

Biliyoruz ya artık hayata ilişkin pek çok şeyi

Bir anlam katmadan kendimizce

Bir çaba harcamadan...

Kolayından...hazır...ezbere...

Kendi insanlığımı, 

Kendi haklarımı unuttum. 

Hayatımı başkalarının saadetine vakfettim

Kendimi, kendi ihtiyarımla, en basit emellerden mahrum ettim...

Biliyorum ki bir şeyi pençenize taktınız mı, bırakmayacaksınız

Onu er geç nasıl olsa koparıp alacaksınız

Böyle olduktan sonra, niye kendimi de, sizi de beyhude yere yorayım?

Derler ki:

Aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş.

İnsan kendi halini bilmeli, 

Elde edemeyeceği bir şeyi mümkünse istememeli

Mümkün değilse, bu arzuyu gönlünde gibi gizlemeliydi...

Ben bir kan gölüyken,

İçimde seni doğduğumu sananlar olmuş

Buzdan yapraklarında, gençliğim bir çiçek gibi soluyor

Ben her şeye rağmen, insanların gönüllerini kiraya çıkardığı bu çağda,

Bir gönülün bir gönüle yeteceğine inanıyorum.’

Olur ya, belki bir gün kalbimi kırmayan birine denk gelirim diye yaşıyorum.