Ne istediğini bulmaya çalışırken, düşünürsün ve bölünürsün. Neyi istemediğini ise iç organlarına kadar hissedersin. Bundan dolayı basit ve ulaşılabilir hoşnutsuzluk ifadelerine, sırf son harf kuşağının oyuncakları olarak bakılamaz. Sokakta ve dijitalde kalıcı güçleri vardır. Hatta katılımcı demokrasinin öncüleridirler.

Bu hafta Wall Street'teki boğanın etrafına etten duvar örüldü. Kristof Kolomb heykellerinin kafaları söküldü. Profiline parti, başkan vs. resmi koyan trol şebekeleri yerlerinden edildi. Fakat esas kim ördü, kim söktü ve kimler yerlerinden edildi? Sembollerin ve trollerin aynı yere tıkıştığı bu bölümde konuştuk.

Değişime imkan verenler ile standart işlemlerine devam etme tutumunda olanlar arasındaki kontrast, salgın hastalık ve sokak isyanı zamanında artıyor. Ama bir ayrı kontrast da bazen mevcut durumdan en şikayetçilerin, hiçbir şeyi değiştirmemek isteyenler olması!

Bir adamın ensesine dizini bastıran "kamu görevlisi". Nefes almak için dokuz dakika çırpınan, sonra ölen adam. Ve ülkenin onlarca kentinde çıkan isyan. Kahrolsun bağzı şeyler

Pekin'deki Ulusal Halk Kongresi devam ederken ülkenin istikameti de belirginleşmekte. Sağlamlık ve bütünlük üzerine yazılan bu hikayede Çin, egemenleri rahatsız etmekten çekinen hüviyetini üzerinden atıyor. Artık geleceğimiz değil, şimdimiz olmaya oynuyor.

Devlet, piyasa koşullarını belirleme gücünü arttırıyor. Fırlamış işsizliğe yama olmaya çalışıyor. Fakat işsizlik artışını durdurmak ve iş yaratmak ayrı iki mesele. Birçok krizde olduğu gibi, eski tas eski hamam mı? Bu sefer ne farklı?

Çalışma hayatının dinamiklerinde ve "çalışanın fizyolojisinde" kartlar yeniden dağıtılıyor. Ortamın mimarisinden tut, happy hour'una kadar değişecek olanlar virüs sonrası geçici ayarlar mı? Yoksa uzun dönemli gidişatın doğal sonuçları mı?

Karantinadan çıkışla birlikte, kutuplaşma kendini yine göstermekte. Amerika hemen şimdi bütün dükkanlar açılsın diyenlerle, son bir vaka kalmayıncaya kadar evde kalalım diyenler arasında sıkışmış bir yerde. "Eski"ye dönme isteği, yalnızca kırsalı geniş eyaletlere mahsus değil, devletçi liberallerde de alışkanlık halini almış. Amerika'da durum böyleyken, genelde ise üzerimize yapışmış kimlikler adapte olmamızı nasıl etkiliyor?

Önümüzdeki aydan itibaren, eğrinin tepesinden yavaş yavaş aşağıya doğru kaymaya başlayacağız. Evden çıktık diyelim; cebimizdeki telefon, nerede kiminle olduğumuz bilgisini paylaşmak için kullanılabilir. Takip için GPS, bluetooth veya baz istasyonu verileri toplanabilir. Peki siyasal, ekonomik ve de özellikle kültürel farklılıkların, bu tür teknolojilere adapte etmemizdeki rolü nedir?

Salgın, büyüme üzerine kurulu bütün sistemi şu an için durdurdu. Ve önümüzdeki bir kaç çeyrek boyunca da daraltacak. Ekonomik daralma kimi daha fazla etkiler, hangi yeni akımlara olanak sağlar? Hiç kimsenin hiç bir şeyi tam tahmin edemediği yerde, bir bilgelik var mı?