Şehirli liberaller nezdinde artık neredeyse diğer yılların bile tecrit edeceği, kendi başına bir karakter haline gelen 'the 2016' bitti. Dünyanın bu son dönüşünden büyüklü, küçüklü birkaç hikaye toparladık. Ortak tema: Güç, sürat ve hakimiyet!

Her gün hayatımızdan akan milyonlarca veri sonunda olacağına vardı. Dijital gürültünün son noktası: sahte haberler. Gerçek kaymasının topyekun travmaya yol açtığı bugünlerde problemin kaynağı bu haberleri yapanlar değil, bilakis yayanlar. Yani biz. Ekran bağımlılığımız, bizi daha da yüksek dozlara doğru itiyor. Ve diğer tüm bağımlılıklarda olduğu gibi en olağanüstünün peşinde bulutlarda gezinirken, en olağandışıya doğru kuyunun dibine dibine çekiliveriyoruz.

Dolarının ulaşılmaz statüsü sayesinde, Amerika dünyaya verdiğinden daha fazla almasını becerebiliyor. Bu çıpayı çıkartıp bilinmeyen sulara yol almak mümkün mü? İrili ufaklı şehir devletlerin kendi kalıplarını yaptığı devirden itibaren paranın kısa tarihine baktık.

Eşantiyondan: Avrupa seçim totosu; Avusturya 12 puan, İtalya'ya yok.

Amerikan seçimleriyle birlikte, yaradanımız medyanın liberalleri ilelebet kayırmayacağı tescillendi. Geleceğe değil, günümüze ayna tutan 'black mirror' dizisi özelinden, trump sonrası hal ve gidişata dair genel bir bakış.

Konumuz Güney Kore ve ülkenin işini kaybetme riski olan başkanı. Vatandaşlar kızgın, yüzbinlercesi 'istifa et' diye toplanıyorlar. Başkan 'kendimi affedemiyorum’ diye sesleniyor: ama nafile----'Git, git artık git!' sesleri arttıkça artıyor.

Nedir koca bir ülkeyi bu kadar celallendiren? Başımızdaki ne yaparsa 'affedemem' deriz. Son çare 'kandırıldım' dese işe yarar mı acaba?

Gerçeği, gerçekliğin bir simülasyonundan ayıramazsanız eğer, daha da garip şeylerin içine düşmüşsünüz demektir. Geçmişin alışkanlıklarının yapboz olduğu, teamüllerin anlamını yitirdiği, iletişimin kutsallığının sıfırlandığı bu tersyüz durumundan çıkmak için ne yapılır?

Eşantiyondan: Bob Dylan, Adam Curtis, Pablo Picasso ve Bill Murray...

Gece otoyolun kenarından ansızın çıkıp elinde levye, size doğru koşturan bir palyaço görseniz korkar mısınız? İşte bütün batı dünyası da korkuyor, hatta huzuru sağlamak için mücadele timleri bile kuruluyor. Alacakaranlık kuşağında bu hafta, korkunç palyaçolar!

Fikir çatışmasını baypas geçen başkan adayı tartışma programları, adeta artık bir çemkirme pistine dönüşmüş vaziyette. 'Eskiden İstiklal'e kravatsız çıkılmazdı' moduna sarmadan, var mıdır bu ahval ve şeraitten bir kurtuluş? Yoksa hadi Trump olmasa da bir sonraki şarlatan, cebren ve hile ile götürecek evine nükleer dolu bavulu; gösterecek bize dünya kaç bucak.

Eşantiyondan: Her kırmızı kazaklıyı Noel baba sanma, Tanı!

Ana caddelerdeki boş dükkanlar niye boş kalıyor da, bir türlü dolmuyor? Kirayı düşüverirsin. o zaman tutulur; olmaz mı? Olmaz! Yüksek gelir saplantısı ile 'eski günler geri gelecek elbet' beklentisi arası sıkışmış perakende alanlarının sessiz çığlığına kulak verdik bu hafta.

Anlaşılan o ki, ana hikaye ne kadar zorluysa, dükkan döndürmek de bir o kadar zorlu.

Haftanın haberlerinden biri, iPal adlı bir robotun, çocuk oyalama konusunda ustalaşmış olması üzerine. Mini mini bebeleri, bir demir yığınına teslim eder miydik? Hadi bıraktık gittik diyelim, kamera ile gözetler miydik? Karma kültürlerin dünyasında 'yabancı'ya ne kadarlık bir yer ayırdık?