Bazen, her ne kadar görmezden gelsen de… bazı insanlar gelir ve zihnine oturur. Evinin salonuna değil, beyninin en ıssız köşesine. Ve kalırlar orada… Sorgusuz sualsiz.

Sevgili dinleyicim… bu kişiler genellikle enyakınımızdadır. Sırdaşların… çocukluğunda kan kardeşi olduğun, sonra nereye gittiğini bile fark etmediğin arkadaşların… “Ailem” dediğin insanlar…

Ve elbette… en çok da tutunduğun aşkın. Kırıldığında bile arkasından dua ettiğin o insan. Biz insanlar… günlerimizi, aylarımızı, hatta ömrümüzü sadakate adarız.

Kendimizi ispatlamaya çalışırız. Belki biraz dahaseverse beni, belki biraz daha anlarsa… Ama bunun sonunda, çoğu zaman, geriye kalan tek şey şudur: Sömürü.

Ve biz, yine de yaparız bunu. Yine de. Günün sonunda ne kaldı peki elimizde? Hadi, aç ellerini şimdi… Düğünsüz nikâh… Hatırsız kahve… Gönülsüz vedalar… Dürüstlükleri kadar aferin onlara.

Bunlar işin şiir tarafı :')