ژانویهٔ ۲۰۰۳، یه مهندس ناسا ایمیلی نوشت و هشدار داد که یه تصمیم غلط داره گرفته می‌شه. ولی هیچ‌وقت دکمهٔ ارسال رو نزد. چند روز بعد، شاتل کلمبیا از هم پاشید.

این قسمت دربارهٔ «سکوت سازمانی»ه:

وقتی آدم‌ها یه مشکل رو می‌بینن ولی اطلاعاتشون هیچ‌وقت به کسی که باید تصمیم بگیره نمی‌رسه.

تو این قسمت با هم می‌بینیم:
🔹 چرا یه سازمان پر از آدم باهوش می‌تونه تصمیم احمقانه بگیره
🔹 سه باور پنهان مدیرها که بدون اینکه بفهمن، کارمندها رو ساکت می‌کنه
🔹 پنج قانون نانوشته‌ای که خیلی از ما تو ذهنمون داریم، مثل «تا راه‌حل نداری، مشکل رو نگو»
🔹 چرا امنیت روانی به‌تنهایی کافی نیست
🔹 پژوهش‌هایی که دربارهٔ سکوت سازمانی تو ایران انجام شده
🔹 تجربهٔ شخصی خودم از حرف زدن، و از ساکت موندن، تو ایران و آمریکا
🔹 چند کار ساده برای کارمندها و مدیرها

یادآوری: من روان‌شناس یا متخصص رفتار سازمانی نیستم. مقاله‌هایی رو که برام جالبن می‌خونم و برداشت شخصی‌ام رو باهاتون در میون می‌ذارم. اگه جایی رو اشتباه گفتم، خوشحال می‌شم بهم بگید.

❓ سؤال این قسمت: آخرین باری که تو یه جلسه حرف نزدی، بیشتر به خاطر ترس بود یا چون فکر می‌کردی هیچ فرقی نمی‌کنه؟ جوابت رو برام بفرست.

📚 منابع اصلی:

• Morrison & Milliken (2000). Organizational Silence. Academy of Management Review
• Milliken, Morrison & Hewlin (2003). An Exploratory Study of Employee Silence
• Van Dyne, Ang & Botero (2003). Employee Silence and Voice
• Detert & Edmondson (2011). Implicit Voice Theories
• Burris (2012). The Risks and Rewards of Speaking Up
• Sherf, Parke & Isaakyan (2021). Distinguishing Voice and Silence at Work
• Huang, Van de Vliert & Van der Vegt (2005). Breaking the Silence Culture
• Columbia Accident Investigation Board Report (2003)
• مطالعه‌های ایرانی: دانشگاه علوم پزشکی شیراز، پژوهشگاه صنعت نفت، دانشگاه فرهنگیان

⏭ قسمت بعد: قدرت چطور نحوهٔ دیدن ما به دنیا رو عوض می‌کنه؟

📩 (email): [email protected]

📱(telegram): https://t.me/adamvaadamha

📸 (instagram): adam.va.adamha

🎙️ میزبان: امیر

پروندهٔ اول «آدم و آدم‌ها»: یه آزمایش سادهٔ هفتاد سال پیش دربارهٔ طول خط، که هنوز داره دربارهٔ اتاق‌های ما حرف می‌زنه.

سولومون اَش یه نفر رو تو اتاقی با هفت نفر دیگه گذاشت که همه‌شون از قبل هماهنگ شده بودن جواب غلط بدن. نتیجه؟ سه‌چهارم آدم‌ها دست‌کم یه بار با جمع همراه شدن حتی وقتی چشمشون داشت یه چیز دیگه می‌دید.

تو این قسمت می‌شنوید:

🔹 چرا بعضی‌ها می‌دونن غلطه ولی می‌گن، و بعضی‌ها واقعاً شک می‌کنن به چشم خودشون

🔹 چرا وجود یه نفر مخالف، حتی اگه خودش هم اشتباه بگه، نرخ همرنگی رو تا ۸۰٪ پایین می‌آره

🔹 مدرکی که نشون می‌ده مخالفت با جمع، برای مغز شبیه یه درد واقعیه

🔹 فرق بین فرهنگ‌های «سفت» و «شل»، و اینکه همرنگی چقدر به شرایط بستگی داره، نه به ذات آدم

من روان‌شناس نیستم این برداشت خودمه از چند تا منبع و تجربهٔ خودم. اگه نظر یا نقدی دارید، خوشحال می‌شم بشنوم.

📩 (email): [email protected]
📱(telegram): https://t.me/adamvaadamha
📸 (instagram): adam.va.adamha

🎙️ میزبان: امیر