Ik leerde Anita kennen in 1990 op het conservatorium van Utrecht. We werden hele goede vrienden. En zoals het leven loopt verlies je soms contact. En goede vrienden herken je omdat je na 20 jaar zo weer verder kunt gaan waar je was gebleven.

Blokfluitles ligt soms nogal in een verdoemhoekje in ons land. Er zijn veel mensen met trauma's waarin de blokfluit een rol speelt. Maar niet als ze les hebben van Anita. Anita durft. Ze experimenteert, probeert uit, geeft ruimte, is flexibel. En ze luistert. Met haar hele grote liefdevolle hart vol muziek. Naar de leerling en naar de muziek. En als de leerling niet leert zoals ze had bedacht, dan gaat ze lesgeven zoals de leerling leert.