Çıksam şimdi güzelliğin gökyüzüne,

Dolaşsam,

Görsem bütün tanrısal sevgileri,

Ölümsüzlüğün sofrasına bağdaş kursam,

Ve anlatsam,

Anlatsam o ağlatan mutluluğu,

Bilmem, inanır mı bana mavilikler?

Suskun bir coşkunun doruklarında,

Pürköpük ve rüzgârlı  Bir nehir kahkahasıydı gözyaşı

Vivaldi böyle dinlenirmiş meğer,

Mutluluk bile sensiz çekilmezmiş,

Ben ki, yaşamı toprak bilmiştim,

Nice tohumlar ekmiştim bunca yıl,

Geç anladım...

Aşkın tohumu sensiz ekilmezmiş.

Sessizlik açarken zulüm bahçeleri,

Gözlerin bir anda dört mevsim...

Her mevsimin güzelliğinde sen...

Bunca ayrık ve diken içinden , Güle çıkmak işte budur desem,

Bilmem, inanır mı bana çiçekler?

İçimde sayısız denizlerin şahlandığı

O günü tarihlesem şimdi,

Irmak ırmak çizsem zamanın yüzüne,

Adına sonsuzluk desem,

Ve her saniyesini o sonsuzluğun,

An be an şiirleştirmek istesem,

Bilmem inanır mı bana sözcükler?