Sonbaharların kralı gelirmiş meğer İstanbul'a

Akut, alevlenmiş kronik bir sonbahar gibi bakıyordu

Ben, kırmızı bir yaprağı oynuyordum esas kız olarak

Uçuşuyordum, uçuşmakmış meğer benim anlamım

Ben bunu geç anladım.

Senin için şiir yazacaktım İstanbul

İsmini ''ağrı'' koyacaktım.

Oysa bir şiir niyeydi sanki?

Yer, içer, sevişir miydi sanki bir şiir?

Ismarlar mıydı mesela bir şiir insana?

Fotoğraf çektirebilir miydi mesela hipodromda?

Bir şiir uyur muydu kuş gibi, başını alıp da kanatlarının altına?

Oysa bir şiir neydi sanki?

Bir şiir seni bu kadar sever miydi sanıyorsun?

Bağırdım sokaklarına kartondan postlar sermiş ayyaşlara

Bana kerametinizi gösterin

Keramatinizi gösterin bana!

Bir dikişte içtim bir şişe,

Yıldız komasına girmek istiyordum,

İstiyordum, dolunay çarpsındı beni

Sen beni hep bir şiir sanıyordun İstanbul

Oysa çakmaktaşları gibi kıvılcımlıydı gözyaşlarım

Ağlamaktan kızaran bir örnek burnum ve gözaltlarımla

Bu şiiri ben, bir yangın vaziyetinde yazdım

Kırmızı, elips çerçeveli gözlüklerin vardı

"Yoktu" deme vardı, biliyorum.

Bir Akdeniz gecesinde Ay'ı alaşağı ettim de

Bir elim hep cebimdeydi

Sonra da yürüye yürüye, şehrin arka sokaklarını geze geze ben bir başıma

Düşlerimi yiyip bitirdikten sonra geldim

Kimselere görünmeden geldim

Simsiyah oldu gözlüğünün çerçeveleri,

Yine de aynı şarkını söylüyordun yıldızlara bakarken

Oysa ne sabahlar olacaktı...

Sarı sabahlar, mavi sabahlar

Sanki bunlar çok ta umurundaydı. Değildi, biliyorum.

Kimin umurunda ki batan güneşin anlamı?

Yıldızların çiçekler gibi günden güne solması

Hangimizin umutsuz şarkısındaydı?

Bir bir topladılar.

Söyledikleri sözleri yazdılar, gördükleri gözlere baktılar.

Geçen yılları, savaşları ve ölenleri hesapladılar

Yok yapacak Bir şey, biliyorum.

Değil mi? ama biz hep biliyoruz bunu

Çürümek, yok olmak, yeniden doğmak...

Hiçbir şey anlamadık biz bu işten

-belki de zaten hep öyleydik-

Şimdi bırak sana eski günlerimi anlatayım

Kapıma gül bırakan adamları…

Ben de icabında bir hafıza mağduruyum

Bir şiir sana bunları söyler miydi sanıyorsun?

Yağmurlarında yıkanan kırmızı banklarına baktım

Bütün allar, bir gün solarmış ben bunu geç anladım

Ağrı neydi?

Neremdeydi, neresiydi ağrı?

Kim bana kalbimin menzilini soracaksa sorsun artık…

Ağrıdurmadanağrıdurmadanağrıdurmadan

Ağrı benim, durmadan doruğuna tırmandığım meğer yüksek bir dağmış.

Üstümü ara

Cebimdeki şiiri usulca kaydırayım senden tarafa

Ellerimi de kaldırdım bak

Hazırım, tutkumu tutukla.

Şiirsizim

Bu şiir senin ismini ağrı koyar mıydı sanıyorsun İstanbul?

Bunları ben diyorum. Evet, aynen böyle diyorum.