Yüreğim sızlıyor, bu roman iyi bitmeyecek

Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum...

Hep böylesi havalar besler fırtınaları

Korkarım bu mavi ışık çabuk sönecek

Duymazdım durgun suların bezgin türkülerini

Alışmak, ölümün bir başka adıymış, bilmezdim

Bir yangın sonu yorgunluğu yakıyor avuçlarımı

Bir rüzgar, kulaklarımdan hiç eksilmiyor

Esirgenmiş bir dünyada müthiş yalnızım

Ben, mısralarımı kerpiç gecelerinden çekmişim

Beş numara lamba kaderi var mısralarımda benim

Yitirmişim yıldız ışığında dost çizgileri

Deli çizgi, gözlerimi kör etmiş, kör etmiş, kör etmiş

Göçmüş kıtalar üstünde kuşlar dönüyor, garipsi

Gök mavisi bir türkü dolanmış yüreciğime

İnsan demişim, kitap yüzlü insanlar demişim

Ben böyle değildim

Böyle uysal ve kırılmış değildi şiirlerim

Rüzgar gibi, ağustos geçti ellerimizden

Meyveler bizi bal renkli günahlara çağırıyorlar

Bir yanda yaşanmamış günlerin hırsı,

Bir yanda boşa geçen gecelerin acısı,

Göçmüş kıtalar üstünde, kuşlar gibiydik

Her gören didik didik bizi denetliyordu

Biz kendi derdimize düşmüştük

Yine ağustos gelse, el ele versek

Yeni yoldan geçsek, güneşin bahçeleri emzirdiği saatte

Yine ağustos gelse, kovulsak cennetimize

Issız bahçelerden geçsek, unutulmuş sokaklardan

Çocuklar mavi mavi gülüşüp kaçışsalar,

Bir masal dinler gibi sessizliği dinlesek,

Kendimizi dinlesek, köklerin çığlığını

Yere batan şehrin tek yalnızıyım

Yüzyılın ağrısını, anlayarak çekiyorum

Düşün ki, coğrafyanın en güzel yerindeyiz

En güzel günlerinde gençliğimizin

Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum,

İstesek, cenneti kurtarabiliriz

Ben bir ışık için tepmişim rahatımı

Bu güleç yüzlülerin ,bu acı türkülerini

Bu yoksul yerleri, anlayarak seviyorum...