اینجا آغازِ گفت‌وگو با چیزی‌ست که همیشه در سایه بوده؛از مرگی حرف میزنیم که کیمیای زندگیست،روشنی که همیشه دنبالش بودیم که با کنکاش این کوه به ظاهر سخت ظاهر میشه! مثل جواهری در دل سنگ سیاه...