فلسفه روزه از دیدگاه آیین بهائی، توجه به بُعد روحانی انسان تا جسم انسان. یعنی روزه صرفا به معنای امساک از خوردن و نوشیدن نیست و وسیله‌ای برای ریاضت و توبه و استغفار توصیف نمی‌شود. بلکه فرصتی است برای توجه و تذکر، فرصتی برای نیایش و تامل و بازنگری در رفتار و کردار و نیت‌های ما انسان‌ها.