بیش از صد سال پیش در چنین روزی یعنی ۳۱ اوت، گروهی از مردم آفریقایی‌تبار در نخستین کنفرانس بین‌المللی مردم سیاه‌پوست جهان، در شهر نیویورک گرد هم آمدند. اما در این روزهای امروز، تنها به این مناسبت جهانی به عنوان یک رویداد تاریخی نگاه نمی‌کنیم. بلکه به تاریخی می‌اندیشیم که یادآور تلاش دیرپای بشر برای تحقق عدالت و برابری است. تلاشی که هم‌چنان در بسیاری از نقاط جهان ادامه دارد.

«تحول اجتماعی لزوما از تصمیم‌های بزرگ و نهادهای بزرگ شروع نمی‌شود؛ می‌تواند از یک محله، یک مدرسه، یک گروه دوستان یا حتی یک جوان آغاز شود که تصمیم می‌گیرد برای بهتر شدن محیط اطراف‌اش کاری انجام دهد...»

در سال ۱۹۱۲، در جریان سفر تاریخی حضرت عبدالبهاء به آمریکا، ایشان به گرین اَکر رفتند. و با اشاره به آن مکان، از آینده‌ای بزرگ برای گرین اَکر سخن گفتند؛ آینده‌ای که در آن مراکز علم، آموزش و دین در کنار یکدیگر قرار خواهند گرفت.

هفته گذشته جمعی از گزارش‌گران ویژه و کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل متحد با صدور بیانیه‌ای مشترک، نسبت به بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدسازی قهری، شکنجه و بدرفتاری با اعضای جامعه بهائیان ایران هشدار دادند. این کارشناسان می‌گویند که آن‌ها گزارش‌هایی دریافت کرده‌اند که نشان می‌دهد برخی بهائیان در دوران بازداشت از هرگونه تماس با بیرون محروم شده‌اند و در معرض شکنجه و ناپدیدسازی قهری قرار دارند.

با شعری از پروین اعتصامی تاملی داریم در مفهوم کمال، از اسماء و صفات پروردگار.

در زمانی که ماشین‌ها روزبه‌روز هوشمندتر و قدرتمندتر می‌شوند و کارهایی را که زمانی تنها انسان قادر به انجام آن‌ها بود را بهتر و سریع‌تر انجام می‌دهند، چه ویژگی‌هایی هم‌چنان مختص انسان باقی می‌ماند؟  آیا می‌توان خصائلی چون عشق، فداکاری، بخشش، صبر و انصاف را در ماشین‌ها هم مشاهده کرد؟

این روزها، جوانی از ایران، از دل رنج‌ها و محرومیت‌ها، با ما از امید می‌گوید؛ از امید داشتن و امیدوار ماندن، از تاب‌آوری، سازندگی و نگاهی روشن به آینده.

پژمان زارع  شهروند بهائی و پدر یک کودک یک‌ساله که در اواخر اسفند ماه سال گذشته، در استان فارس توسط ماموران اطلاعات در منزل شخصی‌اش بازداشت شد و در بازداشتگاه وزارت اطلاعات تحت بازجویی و شکنجه و فشارهای روحی و روانی قرار گرفت، و امروز پس از گذشت بیش از صد روز هم‌چنان بدون تفهیم اتهام در زندان عادل‌آباد شیراز زندانی است.

بارها دیده‌ایم که در روزهای پس از هر فاجعه، انسان‌ها از مرزهای معمول زندگی روزمره فراتر می‌روند. همسایگان به یاری یکدیگر می‌شتابند، جوانان برای خدمت به جامعه پیشگام می‌شوند و افراد، با وجود دیدگاه‌ها و پیشینه‌های متفاوت، برای هدفی مشترک کنار هم می‌ایستند تا رنج دیگری را کاهش دهند و زندگی را دوباره بازسازی کنند.

اگر به سرعت تحول فن‌آوری در سال‌های اخیر نگاه کنیم، می‌بینیم که قدرت ابزارهای دیجیتال از ظرفیت‌های سنتی ما برای درک و هدایت آن‌ها پیشی گرفته است. مسئولیت اخلاقی در قبال این فن‌آوری‌ها با چه کسی است؟ با مبتکرین مخترین و سازندگان آن‌ها؟ با استفاده‌کنندگان؟ یا با کل جامعه؟