Muhabbet kuşumuz öldü

Arkasında uçuşan tüyleriyle mavi bir sonbahar bırakarak

Biliyorsun,

Ölüm, mavi boş bir kafestir kimi zaman

Acıyı hangi dile tercüme etsek, şimdi yalan olur Pollyanna

Uyuyamadığım gecelerin sabahında

Gözaltlarımdan mor çocuklar doğardı

Mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları

Fırtına ters çevrilen şemsiyelere benzerdi duaya açılan avuçlarım

Avuçlarıma kar yağardı

Kaç kere avuçlarımda mahsur kaldım.

Ülkem olmayan ülkemi,

Kayboluşumu aradım

Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım

Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin,

Bir şiir aradım.

İnsan kaybolmayı ister mi?

Ben işte istedim

Böyle yaşanamaz derdi Bir başkası olsa

Birkaç kış geçti

Ben hep mahzun kaldım

Işıktan bir kelepçe istedim yüz görümlüğü olarak

Secde eden alnımı,

Şarap içen dudağımla öpmek istedim

Dizlerimde ve dirseklerimde nasır tutan arayışımı,

Beyaz bir merhemle ovmak istedim

Beyaz, bir günahtır aramak kimi zaman...

Yüreğinde taşıdığın kadardır sevgi,

Yüreğinin aldığı kadardır belki

Biri için dünyalara bedeldi,

Ya da minik bir serçenin göz yaşı gibi...

İtiraf etmek gerekirse

Kalbimde söndürülmüş birkaç sigaradan kalan kül,

Yetmezdi yeniden doğmaya.

Sözleri tekrarlayarak yok eden çocuk gibiyim

Acı çekmeyi öğrendiğimde ismimi de öğrendim

Hiçbir bulmacayı tamamlayamadım

Bir kediyi okşasam, ellerim yumuşardı

Fırfırlar olmalıydı oysa hayatımın kenarında Pollyanna

Kırmızı puanlı bir şiir olarak uyumalı,

Mor puanlı uyanmalıydım

Pişman olmamalıydı orada olmalarından yeşil farbelalarım

Bir çingenenin çıkardığı dil olmalıydı şiirlerim

Şiir şiir olalı böyle şiirsizlik görmemişti

Ne istediğini bilmekten,

Ve her şeyi isteyerek yapmaktan bahsediyordu herkes

Oysa artık hiçbir şeyi isteyerek yapmayan,

Gününü değil,

Kökünden sökülmeyi bekleyen bir ağaçtım

Bir ağaçtım

Ve diyordum:

Elbette yalnızlık kapacak ormandan ayrılanı

Elbette bitmeyecek hiçbir şey

Elbette ortasında kalacağız her yerin

Ama istemeye istemeye büyümüş bir ağaç, daha ağaçtır

Biri beni bulsun diye beklemediğim yeryüzü, daha yeryüzü

Yaslanamadığım dağları yıktım

Kendi ördüğüm duvarları yıktım

''Burası evim.'' dediğim yeri yıktım

Koyduğum kuralları yıktım

Yeni bir ben yarattım

Kimse oraya değemeyecek

Sana bu son mektubu,

Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için yazıyorum Pollyanna

Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak.