Bu bölümde yaş almak, yalnızlık, üretmek ve tüketmek arasındaki fark üzerine düşünüyorum.

Dört duvar arasında sürekli içerik tüketmenin insanı nasıl daha derin bir yalnızlık duygusuna sürükleyebileceğinden; bazen bir bankta oturmanın, bir deftere birkaç cümle yazmanın ya da can sıkıntısına izin vermenin neden daha gerçek bir temas olabileceğinden bahsediyorum.

Biraz varoluş bunalımı, biraz müzik, biraz yaşlanmak ve biraz da insanın kendi sesine geri dönme çabası.

Oturduğu divandan orta menzildeki uzaklıklara seslenen bir internet dayısının maceraları. Bir ekspat, bir emekli albay, arap çöllerinde bir herbokolog.

Sevgili şiir dostları, yanlış yerdesiniz.

Orta yaş üstü amcaların halıya kustuğu yer burası.

Görüntüsüz bölüm.

Ahmet Cemal, Karsu, iplenmemek.

Bir miktar ağlama içerir, günlük drama ihtiyacınız için buyrunuz.

Aksi Söylenemez 23. bölümde yine güncel olmayan konularda sığ felsefe yapmaya devam ediyorum. Orta yaş üstü ruhen emekli bir albay olan şahsımın mızmızlanmalarını, ahkam kesmelerini dinlemek için buyrunuz.

Erikson telefonlar vardı böyle katlanan, mesaj atmak diye bişey yoktu tabi o zaman da, fotoğraf göndermek yeni çıkmıştı. Oha demiştik teknolojiye bak. Arkadaşın babasının temprasıyla Ayvalık' ta gezdiğimizi hatırlıyorum radyoda Prodigy Smack my bitch up.

Dünya koptu gidiyor, nükleer savaştan iklim krizine zaman kalmayacak. Her anın kıymeyini bilmek gerek galiba.

Bu bölüm görüntülü olarak youtube da da mevcut. 

Kişsel gelişim yolunda kendimizi uğrattığımız her başarısızlık, yani o kesin başlayamadığımız spor, ya da edinemediğimiz, kazanamadığımız skill set, bir zaman sonra kendimize olan inancımızı da baltalamaya başlıyor.

Zor anam zor. Gurbetlik çeken bilir. Fırtınalar koparsa kopsun eşliğinde yenilen bir akşam yemeği. İstanbul' dan uzaktasın. İstanbul senin içinde. Ama içinden de uzaktasın ki.