ამ წყაროსთან

ჩემო ძმებო და დებო,

აქვე მყავხართ, უნდა მოგიფრთხილდეთ,

რომ მოვილხინოთ.

რა მომიშლის მე თქვენს თავს,

ვუბნობთ და ვკამათობთ ხანდახან.

ერთმანეთს არაფერს ვუმალავთ,

ამ წყაროზე არასოდეს ვივიწყებთ

რომ ბოლოს მთა არის მთქმელი.

თუკი გარეთ ვხედავთ დამშრალს,

წინათ მჟავე წყლებით სავსე მიწებს,

მუდამ უხვს და სავსე ყანებს,

საქონლის მწყემსს, მზრუნველ ხარებს.

თავზე მეტად რომ გვეცოდებიან,

ბებერი კლდეები, მუდამ ბებრები.

გაზაფხულის პირველ, მოთბო წვიმის წვეთებზე

ხმამაღლა რომ გვცვივა ცრემლები,

ნუ ვბრაზდებით - ახლავს ყოფნას,

ამ წყაროსთან ნუ ვივიწყებთ,

- საბოლოო ამბავს მთა იტყვის მხოლოდ.

რაზე უნდა იღელვო ნეტავ,

რომ წასცდება ზღაპრები კაცს -

რომ ტრაბახობს, ბაქიბუქობს,

ყოველდღე რომ ირჩევს ქუდებს.

მყინვარები კი დნებიან ყოველწამს,

აჩენენ ძვლებს, ჩვენსას, სხვისას.

მტერს კი სულ ერჩია ზავი - ჩვენი ნაბიჯები

რომ ესწავლა.

უწინ მეტად ღატაკები ვიყავით,

ფეხშიშველნი, სქელი ტერფებით.

რამდენი წელი ჩვენს წინაპრებს,

საშოვარზე წამსვლელებს რა არ უკეთებიათ,

თბილი სამოსის მოსაპოვებლად,

მათი ნაშიერი ჩაცმული დაუტოვებიათ.

ამ წყაროსთან ნუ ვივიწყებთ,

- ბოლო სიტყვა მთას ეკუთვნის!

- საბოლოოდ მთა არის მთქმელი!

ბევრს აქვს ჩვენს გამო დაღვრილი ოფლი და სისხლი,

დრომ გვაჩვენა რისი კეთება ჯობდა -

ვისი მფარველი ყოფილა გული.

ძველი სახელი დრომ მოიტაცა,

ვისი სახელი გვმართებს ჩვენ?!

ნუღარ ვუმალავთ ერთმანეთს,

არ დაგვავიწყებინებს ბოლოში,

ამ წყაროსთან მთა გვახსენებს,

ბოლო სათქმელს იტყვის მხოლოდ ის,

ბოლო სათქმელს იტყვის მხოლოდ ის!

ჩემო ძმებო და დებო,

აქვე მყავხართ, უნდა მოგიფრთხილდეთ,

რომ მოვილხინოთ.

რა მომიშლის მე თქვენს თავს,

ვუბნობთ და ვკამათობთ ხანდახან.

ერთმანეთს არაფერს ვუმალავთ,

ამ წყაროზე არასოდეს ვივიწყებთ

რომ ბოლოს მთა არის მთქმელი.

ბოლოს მთა არის მთქმელი,

ბოლოს მთა არის მთქმელი,

მთა არის მთქმელი.