ჟამფუ by Margiān | მარგია̄ნ

თუკი ჯუჯებს დრაკონმა სამეფო წაართვა, ჩვენს სამშობლოს მუდამ შესაბამისი დროის ურჩხული ებრძოდა.

ჩვენი დროის დრაკონი ქვეყანას გვართმევს, ნინს(ენას) გვიჭამს და ორკები ჩაგვინერგა გვერდზე, ჩვენი ოქროს დასაუფლებლად. ორკები კი ყველგან ყარან.

ჯუ̂ე̄დიათე, ლუბუ̂რე თანღა̈რთე,

გიმჩუქუ̂ა̄ნთე, ბარღუ̂ა̈ლთე,

ლე̄ზი გუ̂ა̄რ, ჟ'ეკუ̂ეს ა̈ლთხად,

ლირჰა̄̈ლთე, გუშგუ̂ე̄ი ოქუ̂რ

შორს, დაბურული უღელტეხილებისკენ,

მიწისქვეშეთში, მღვიმეებისკენ,

უნდა წავიდეთ გამთენიისას,

რათა ვიპოვოთ ჩვენი ოქრო

Far over the misty mountains cold

To dungeons deep and caverns old

We must away, ere break of day

To seek our pale enchanted gold

ამ სიმღერის ტექსტის თარგმნისას ბევრი ვარიანტი მოვსინჯე, გაგრძელება ვცადე შემდეგი სტროფების, თუმცა ასე შინაარსობრივად და მოკლედ ვერ გადმოვეცი დანარჩენი ტექსტი. ენა ნავარდობს უკვე, თქვენი გონების დახმარებით.

რუ̂ექ ბეუ̂ა

როგორია,

ასე ძილი ყოველღამე,

ენა რომ არ ისმის ჩვენი.

როგორია,

ასე ძილი ყოველღამე,

ენა რომ არავის ესმის ჩვენი.

ორჯერ კიდევ მოგვაწევინეთ,

დაგვალევინეთ ორნახადი,

ხევზე ფხიზლად არ გაგვიშვათ,

მერე კი გვითხარით სამძიმარი.

როგორია,

ჩვენით დანაყრებულებს ყოველღამე,

სიტყვა რომ არ დაგცდებათ ჩვენებური.

როგორია,

ასე ძილი ყოველ ღამე,

ენა რომ არავის გესმით ჩვენი.

ნამყოფს, არყოფნას, ჟანგის ნაჭამს,

დამარხულ თოფს და დამარხულ ხმალს,

არავინ წაიღებს ჩვენს სახლში,

არავინ გვეტყვის სამძიმარს.

ბატისკისერა სქელი დიდებულები,

ტალახიან ჭაკებზე შესხდებიან,

ხევზე გაუშვით, არა უთხრათ რა,

არც სალამი, არც სამძიმარი.

როგორია,

ასე ძილი ყოველღამე,

ენა რომ არ ისმის ჩვენი.

როგორია,

ასე ძილი ყოველღამე,

ენა რომ არავის ესმის ჩვენი,

ენა რომ არავის ესმის ჩვენი.

როგორია,

ასე ძილი ყოველღამე,

ენა რომ არ ისმის ჩვენი.

მაგუ̂ა̈ი ლი, ამჟი ლიუ̂ჟე ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ მა̄მ ისმი ნიშგუ̂ეი.

მაგუ̂ა̈ი ლი, ამჟი ლიუ̂ჟე ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ და̄̈ს ხესმი ნიშგუ̂ეი.

ჲარუ̂ინ აჯაღ ჩუ̂აᲜთუთნა̄̈უ̂ნედ,

ქალანა̄შნედ ნატჷრხან,

ტუ̂იბქა უთრად ნომ ანფუშუ̂დად,

ღო ქანა̄̈ქუ̂ედ მამგუ̂ამ.

მაგუ̂ა̈ი ლი, ჟი ჲერ ნებზიდ ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ და̄̈ს ჯექდიხ გუშგუ̂ეი,

მაგუ̂ა̈ი ლი, ამჟი ლიუ̂ჟე ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ და̄̈ს ჯესმიხ ნიშგუ̂ეი.

ნარდუ̂ს ი ნაურდუ̂ს, გა̈ნჯუ̂ი ნაზობს,

ლუშდღუ̂ე თუ̂ეფს ი ლუშდღუ̂ე ხანგა̈რს,

და̄̈რ ადი̄ნე გუშგუ̂ეი ქორთე,

და̄̈რ გუ̂ა̄̈ქუ̂ნე მამგუ̂ამს.

ბა̈ტა̈ ლჷკინჩხ მაშრი უ̂არგა̈ლ,

ტყჷრა̄̈ლ ჭაგა̈რს ჟი ლა̈ხსგურიხ,

ტუ̂იბქა აფიშდუ̂დ, ნო̄რდ მა ხა̄̈ქუ̂ად,

დეი აქა̄̈ნი, დეი მამგუ̂ამ.

მაგუ̂ა̈ი ლი, ამჟი ლიუ̂ჟე ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ მა̄მ ისმი ნიშგუ̂ეი.

მაგუ̂ა̈ი ლი, ამჟი ლიუ̂ჟე ჩი ლე̄თ,

ნინ ჲერ და̄̈ს ხესმი ნიშგუ̂ეი.

Lendûreû - სამდურავი - Reprehension

მუბუ‌ირისგა ესუ‌ჭიმ ჭალა‌ჲს,

დაგრა‌‌ მაყალუ‌შუ‌ სგე‌სხუ‌რი ლიცთე,

კუ‌არმი ქუ‌ინ ჴან, ბაჩა‌რ ისუ‌ბიხ, არშუ‌ნიხ მჷრა‌‌მ.

ლჷჲა‌რს და‌‌ს როქუ‌ ჯიცუ‌რე -ჭალა‌იდ,

მიშგუ მუბუ‌ირ გვის ხა‌რ როქ ისგლე‌თ.

არშუ‌ნი‌დ მჷრა‌‌მ.

ხუ‌ა‌ი ხოლა‌მ როქუ‌ მიმბუ‌იხ კოჯარ,

მა‌რე‌მიშ ი მიჩა ნათია‌ლსუ‌,

დალა‌ კოჯა‌რ იზურიე‌ლხ,

დე‌მჟი იშდნეხ დალა‌ მაჟჷრს.

ნა‌ი გარ ნიხა იმ დო ხუ‌ინდუ‌რეუ‌დ,

მი‌ მიშგუ ლე‌თს, მიშგუ მუბუ‌ირს.

ისგუ‌ე‌ი ნათორს იმ მოშ ჯა‌‌ქუ‌ნე,

სგა‌ი ღუ‌აშა‌რთე ხიზურიე‌ლდ,

ლა‌გნას ლიგნე დემჟინ ახთუ‌ერდ,

ლიმა‌რუნა‌‌ლს ჟი დეშ ჯიჩშედ,

ზაია‌რს ნექუ‌თერდ, ცხეკა‌რს ნიშთხედ.

ჭალა‌ის ხუ‌ე‌ქა: ტკიც ხი,

ამჟი მურგუ‌ა‌ლდ ესუ‌ჭიმდ ლირდეს,

ხოშა ნაღა‌ლ ამჟიჯ ხუ‌იზგედ.

მიშგუ ლე‌თს მირ იშგენ ხოწვა,

მარე მია‌ი მურგუ‌ა‌ლდ ესუ‌ჭიმ,

მი‌ მა‌მ მიხა იმ დო ხუ‌ინდუ‌რევ.

ეშ მაჯჷჯგჷნე ქა ჲერ მეშყდენი,

იმჟი ი იმე მიწუ‌ა ფათრა‌კ,

მაყალუ‌ ხოხრა, ხოშა შგუ‌ირ ი

ისგუ ლიფურყუნი მესმი ჩი ლე‌თ.

ისგუ ნათორს იმ მოშ ჯა‌‌ქუ‌ნე,

სი ძუღუ‌ათე ხიზურიე‌ლ,

ლა‌გნას ლიგნე ჟიღალ ანათუ‌რ,

ლიმა‌რუნა‌‌ლს ჟი დეშ ჯიჩშედ,

ზაია‌რს ნექუ‌თერ, ამსუ‌ა‌ლდს ნიშთხე.

მი მიშგუ თხუ‌მს ჩი ლე‌თ ხუ‌ენდრეუ‌,

მა‌მ მიჰუ‌ნა‌რი, მარე ჯა‌ი მირ ინდუ‌რეუ‌,

ხა‌რიდ ჲა‌‌რ დეცს, ქა ლამთო‌ნედ,

მი მიშგუ თხუ‌იმ იმღა მენდუ‌რეუ‌.

უკუნეთში მივყვები ჭალას,

სიკვდილის შიშით წყალში შევდივარ,

ყინულის სუნი მცემს, ქვები ცეკვავენ, რაღაცის თქმას ცდილობენ.

ცოცხალს არ დაგტოვებთო არცერთს - მდინარემ,

ჩემს ბნელ გულში შუაღამეაო,

კიდევ ამბობს რაღაცას:

- საშინელ ამბებს მიყვებიანო კლდეები, თქვენზე და თქვენს მიერ ჩადენილ დანაშულებზე,

- დალის ცოდვით გამწარებულები, გაშმაგებულები თქვენზე იწევენო.

2x

მხოლოდ ჩვენ ორმა ვიცით, რაზეც ვბრაზობთ - მე და ჩემმა ღამემ,

ჩემმა უკუნმა ღამემ.

მის:

თქვენგან რა უნდა ვისწავლოთ,

თქვენ ჯიხვებზე იწევთ მუდამ.

სხვის ადგილზე ყოფნა ვერ ისწავლეთ,

შუამავლებს(განდობილებს) ყურს არ უგდებთ.

ტყეებს გვიკლავთ და წლებს გვპარავთ.

მდინარეს ვუთხარი: მართალი ხარ,

ასე წრეზე მივყვებით ცხოვრებას,

უმეტესობა ასე ვცხოვრობთ.

ჩემს ღამეს სხვა რამ უნახავს,

თუმცა მეც ამ წრეზე მივდივარ,

არ ვიცი ვის და რატომ ვემდური.

მაკანკალებს, როცა ვიხსენებ,

სად და როგორ გადავყრივარ ფათერაკს.

შიში ნაკლებად, მეტი სირცხვილი და შენი ბუზღუნი მესმის ყოველ ღამით.

შენგან რა უნდა ვისწავლოთ, შენ სულ ზღვისკენ ჩქარობ,

სხვის ადგილზე დგომა ძლივს გვასწავლე,

განდობილების გამოგზავნას ვერც კი ვასწრებთ.

წლებს იპარავ და სულებს გვპარავ.

მე ჩემს თავს ყოველ ღამე ვსაყვედურობ,

არ მისმენს, თუმცა ისიც მემდურის.

ზეცაში თუ ხართ ვინმე, ამიხსენით,

ჩემი თავი მე რას მემდურის.

I follow the darkness through the fields,

Fear of death drives me into the water.

The scent of ice stings my skin,

The stones dance, trying to say something.

“None of you will survive,” the river says,

“In the depths of my dark heart at midnight,”

And it whispers again:

“The cliffs tell terrible stories, about you and the sins you have committed.

Because of Dali, driven mad by guilt, they charge toward you.”

Only the two of us know what angers us —

Me and my night,

My eternal dark night.

What should we learn from you?

You always charge like stags.

You never learned to be in another’s place,

You ignore the whispers of intermediaries.

You kill forests and steal years from us.

I told the river: “You are right,

We live life in circles,

Most of us live this way.”

My night has seen other things,

Yet I too follow this circle,

I do not know to whom, or why, I am indebted.

I tremble when I recall

Where and how I wandered through the ice.

Fear is small, shame is greater,

And every night I hear your murmuring.

What should we learn from you?

You always rush toward the sea,

Barely teaching us to stand in another’s place,

We can’t even manage to send the intermediaries.

You steal years, you steal souls.

I reproach myself every night,

It does not listen, yet it too is owed to me.

If anyone is in heaven, explain to me:

Why am I indebted to myself?

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ლჷჴმაშ ი ქუთ მა̄რ ლჷმა̄რე,

როდის შემოივლი ჩემთან, ორნახადი და ხაჭაპური მაქვს მზად,

იმღადო ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე,

რად არ შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ლჷჴმაშ ი ქუთ მა̄რ ლჷმა̄რე,

როდის შემოივლი ჩემთან, ორნახადი და ხაჭაპური მაქვს მზად,

იმღადო ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე,

რად არ შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე,

მომიყევი ძველი და ახალი.

მაჭიმ მა̄ ლახ მა̄მ აჯკედნე ჰაჯს, ძგიდჩუ ლახ ა̈შუ̂დე ისგუ ქაჯა̈რს,

გამომყვები კი, თავს თუ არ დაგანებებ, შენს დემონებს თუკი ხრამში გადავყრი,

მიშგუს ა̈ნცუ̂ემნე ჲა̈რ კა̈ნდ? ა̈ნცუ̂ემნე ჲა̈რ კა̈ნდ?!

ჩემებს აიკიდებს კი ვინმე? აიკიდებს კი ვინმე?!

მალატ გარ მა̄მ ხაჟხა ალას, ქუ̂ინ ჲერ ათა̈სდ ხაფხიჟ ზაგა̈რს,

ამას მხოლოდ სიყვარული არ ჰქვია - სული რომ ათასად გაშლილა ტაფობებზე,

აშირ ნა̄̈თიდ ჩი კუთხუ̂ს ი მუხუ̂ირს; უყუ̂რილად ჲერ მიკარ ჰალა̈გ.

ას ნაწილად ყველა კუთხესა და კუნჭულში; დაუცავად რომ მაქვს ჭიშკარი შეღებული.

ქა̄მბარა̈ი ჰე̄რია̄̈ლ ძგიდჩუ, მიშგუ გუ̂ეფა̈რს ხუ̂ატყუ̂ბე ჰოკერს,

გამაყოლე შენი ეშმაკები ხევში, ფსკერზე ჩემებთან მოვუყრი თავს,

ქა დეშ ჯიკრე დეცი ჰალგა̈რს, მარე აბრეგდ ხუ̂ეჭუ̂ა̄̈დი გარგა̈სს,

კი ვერ გაგიხსნი ზეცის კარიბჭეებს, მაგრამ აბრაგებად შევესევი ჯოჯოხეთს.

აბრეგდ ხუ̂ეჭუ̂ა̄̈დი გარგა̈სს.

აბრაგებად შევესევი ჯოჯოხეთს.

ხედა გუ̂ე̄რა ხოჩე̄ლ, ჰა? მა̈ი როქუ̂ ი̄რა ლეფშგე, ჰა?

რა აჯობებს ჩვენთვის, რა? რა გვექნებაო გასახსნელი, ჰა?

მი ჯატუ̄ლი ბა̈ნს ი კიუ̂ა̈ნს, ს'ე̄ჯას ლა̄ხეშდ მა̄̈ნკუ̂ი,

მე გეტყვი ბანს და პირველს, შენ კი მას მიხედე ჯერ,

ლი̄მახუ̂ს გარ ჲერ ანღლი მიშგუ̂ახა̈ნ.

მტრობას რომ მოელის ჩემგან მხოლოდ.

სი ხოჩე̄მი ლაჭკუ̂ა̈რს ლა̈მმურჯ, ჩი̄მი ბედჟი̄ნ - ჟა̈მიჰშ უ̄ღუ̂ა.

შენ კარგზე ფიქრში მომეშველე, ყველას ბედზე, გამიიოლე ტვირთის ზიდვა,

მახე ლიცი ლითრე̄მი გუა̈რდ, მა̄მგუ̂ეშ ხასია̈მხ თეს ი შდჷმრა̈ლს,

ახალი წყლის შესმის მსგავსად, არაფერი აამებთ თვალს და ყურებს.

ქა მა̄მ შდუ̂ეხნი, გირკიდ ხუ̂ეყუ̂ბი, ლე̄თშუ̂ ი ლადა̈ღშუ̂ ისგუ სგიმა̈რს.

არ გავწყდები, ირგვლივ შემოვევლები, ღამით და დღისით შენს მჟავეწყლებს.

ქა მა̄მ შდუ̂ეხნი, გირკიდ ხუ̂ეყუ̂ბი, ლე̄თშუ̂ ი ლადა̈ღშუ̂ ისგუ სგიმა̈რს.

არ გავწყდები, ირგვლივ შემოვევლები ღამით და დღისით შენს მჟავეწყლებს.

მაჭიმ მა̄ ლახ მა̄მ აჯკედნე ჰაჯს,

გამომყვები თუკი თავს არ დაგანებებ,

ქა ლახ აჯქა̈დნე გუ̂ი̄მიზიგს,

გულისტკივილს თუ აგარიდებ,

მაუ̂ინს ე̄მა ჟა̈ჯშდიხე,

მავნებელს თუ მოგისპობ,

ლაგუ̂სედნი მა̄ ქუ̂ინ,

გადავრჩებით კი?!

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე,

როდის შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

მოგუ̂ა̄̈ი ლარდა ლი ეჩე, ამე ხოჩა ჰა ეჩე?

როგორია იქ, აქ ჯობია თუ იქ?

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ლჷჴმაშ ი ქუთ მა̄რ ლჷმა̄რე,

როდის შემოივლი ჩემთან, ორნახადი და ხაჭაპური მაქვს მზად,

იმღადო ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე.

რად არ შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე,

როდის შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

მოგუ̂ა̄̈ი ლარდა ლი ეჩე, ამე ხოჩა ჰა ეჩე?

როგორია იქ, აქ ჯობია თუ იქ?

სგა შომა ხისპე მიშგუ̂ათე, ლჷჴმაშ ი ქუთ მა̄რ ლჷმა̄რე,

როდის შემოივლი ჩემთან, ორნახადი და ხაჭაპური მაქვს მზად,

იმღადო ხისპე მიშგუ̂ათე, ქა̄̈მჷმბა̈უ̂ ჯუ̂ინელ ი მახე.

რად არ შემოივლი ჩემთან, მომიყევი ძველი და ახალი.

For English scroll down.

ალა̄ი მი ჯირი ი ეჯა̄ი, ქახიქა̄̈შ ი სგახიქა̄̈შ,

ესეც მე გყავარ და ისიც, შორებელიც და ახლობელიც

ა̈გის მერდე̄ ი ჰა̈ზუ̂ჲსგა̄ი, ჭუ̂ა̈დრე მჷკრე ი ქამჷდე̄ჲ,

შინ მყოფიც და ეზოშიც, კედლების გამღებიც და დამხურავიც

ლიცრე მუფკუ̂ე ი სგიმრე მჷთნე, ალა̄ი მი ჯირი ი ეჯა̄ი.

წყლების დამშრობი და მჟავე წყლების გამომჩენი - ესეც მე გყავარ და ისიც

გიმი მჷმხე ი ჯუ̂იდი მუჯუ̂დე, შდჷმრა̈ლე მჷდგე ი პილრე მუტუ̂რე -

ალა̄ი მი ჯირი ი ეჯა̄ი.

მიწის გამნახლებელი და სანთლის ამომყვანი,

ყურთა ჩამქრობი და პირების ამნთები -

ესეც მე გყავარ და ისიც

ნანილ ნანილ ნანაილა,

ნანა შვილო, ნანინა

სი ლერდია̄ქ სი ლემჩია̄ქ,

შე გასაზრდელო, დასაბერებელო

ნანა ნანილას ჯა̄̈ქუ̂ნინე,

დედა ნანას გეტყვის შვილო

დედე და̈დილს ა̈ჯჴიდე,

ბებო სათამაშოს მოგიტანს

ბაბა კუ̂იცრას ა̈ჯჷრმინე,

ბაბუ შუნს დაგიჭერს

ლერდია̄ქ სი, ლემჩია̄ქ სი,

შე გასაზრდელო, დასაბერებელო

ალა̄ი მი ჯირი ი ეჯა̄ი,

ალა̄ი მი ჯირი ი ეჯა̄ი.

ესეც მე გყავარ და ისიც

ლიჰუ̂მი ნომ ლამწუ̂ე̄ნა სი, მი ჯიღე̄ლუ̂ე ჴე̄რა̄̈ლს,

ნუ დამიმალავ, მე დაგელოდები ჴერალში

და̄̈ს ხუ̂ეწუ̂ე̄ნი მი მარე, მჷთხე̄ლის ჩიგარ ხუ̂ენყა̄̈უ̂.

არავის დავენახები მაგრამ ჩემს მაძებართან მუდამ თავს შევიქცევ.

Ნომ ახშლდნა ზაიარ, ალაი მი ჯირი ი ეჯაი,

ნუ დაითვლი წლებს, ესეც მე გყავარ და ისიც

აგის მერდეი ჰაზვისგაი, ქახიქააშ ი სგახიქააშ,

შინ მყოფიც და ეზოშიც, შორებელიც და ახლობელიც

ალაი მი ჯირი ი ეჯაი.

ესეც მე გყავარ და ისიც.

I am that one for you, and the other too,

both far away and close to you.

Inside the house and in the yard,

The one who opens the walls and closes them,

The one who dries the waters and reveals the sour springs —

I am that one for you, and the other too.

The one who renews the earth and makes candles from beeswax,

Silencer of the ears and lighter of the mouths —

I am that one for you, and the other too.

I am that one for you, and the other too.

Mom will sing you Nanila,

Grandma will bring you a toy,

Grandpa will bring you a wild goat,

May you grow and live long,

I am that one for you, and the other too,

I am that one for you, and the other too.

Do not hide from me,

I will wait for you in the Kheeraal(Meadow).

I will not be seen by anyone,

But I will always appear before the one who seeks me.

Do not count the years,

I am that one for you, and the other too.

Inside the house and in the yard,

Both far away and close to you,

I am that one for you, and the other too.

May you grow and live long,

Mom sings you Nanila,

Grandma will bring you a toy.

I am that one for you, and the other too,

May you grow and live long,

I am that one for you, and the other too,

I am that one for you, and the other too.

For English scroll down.

Chaflär - ჩაფლა̈რ- ფეხსაცმელი

ამდენ ფეხსაცმელს რა უნდა უყო, რაში მოიხმარ?

ამდენ მეგობარს რატომ ირჩევ, ნუთუ არ გყოფნის?

ან ამდენ დღეს უქმად რად აღამებ,

სად გაიქცევი სულები რომ მოვლენ, არსად ხომ?!

ამდენ სახლს ვიღასთვის აშენებ, ერთი არ გყოფნის?

ან ამდენ სარკმელს რატომ ჭრი, თუ არსად იხედები?

ყოველთვის სამალავს რაღატომ ეძებ,

როცა ამ სახლებს ფეხსაცმელებივით იცვლი?!

ყველა რომ თავის წილ მიწას უვლის, ეგ ხომ იცი?

შენ კი კვლავ სხვის მიწებს შეჰნატრი, რაღატომ?

აქედან ყველანი რომ იქ მივდივართ, ხომ გაგიგია?

გგონია იქ ვინმე ფეხზე ჩაგაცმევს, ვინღა?

როცა გაჩნდი ამდენი ფეხი ხომ არ გქონდა?

სხვასაც ჩააცვი, ერთი წყვილი შენ დაიტოვე, დაიტოვებ?

სხვის ადგილზე ყოფნა რა არის, ალბათ გსმენია?

სხვის ტკივილზეც რომ დარდობდე, ალბათ ეგ?!

ჩაფლა̈რ

ალამა̈გ ჩაფჷლ მა̈ჲ ღალ ჯე̄რა, იმნარ მო.

ალამა̈გ აფხნეგს იმღა ხითშე,

დეშ ჯა̄რ მო?!

ალამა̈გ ლადა̈ღს იმღა ხაბუ̂რე, აშგარ მო?

იმთე მოშ ღჷრი ქუნა̈რ ჲერ ლა̈ჯგენიხ, დე̄მთე მო?!

ალამა̈გ ქორა̈ლს იშა̈შდ ხაგემ, დეშ ჯა̄რ მო?

ალამა̈გ ლაჴუ̂რას ე̄მა ხა̈სყი,

ხისდი მო?

ჩიგარ ლაპა̈ჟუ̂თე იმღა ესხრი,

შომუ̂ა̄̈ი მო,

ქორა̈ლს ჩაფლა̈რშა̄ლ ხიცა̄დუნე, იმღა მო?!

მა̈გ ჲერ მიჩა გიმს ხემდუ̂ე̄რიე̄ლ, ჯიხა მო?

სი იშგნა̈ გიმა̈რს ხოყჷლპჷნე, იმნარ მო?!

ამხა̈ნ მა̈გ ეჩხა̄ვ ჲერ ელღრიდ,

ჯიხა მო?

ეჩე ღალ იშა ჩაფლა̈რს ა̈თდინე, იშა მო?!

ალამა̈გ ჭიშხ, ჲერ ა̈ხთავა̄̈ნ, ჯა̄̈ბდა მო?

იშგენსი̄ ათაქვ, ეშხუ ა̈თიცუ̂რ, ხიცუ̂რე მო?

ლა̈გნაჟი ლიგნე მა̈ი ღალ ჯაბჟა, ჯასმა მო?

იშგნა მა̈ზიგი სერდე ჯე̄რა, ეჯა მო?!

Shoes

Why do you need so many shoes,

for what you pitty?

Why are you choosing so many mates, not satisfied?

Why are you darkening so many days, with no purpose?

Where'll you flee when souls will come, nowhere right?!

For whom are you building those houses, not enough?

If you're cutting plenty of windows, do you ever look out?

Why are you always hiding whenever,

You're changing houses like shoes, why in the world?

Everyone is looking after their land, you know?

You're still envying for other's realty, for what you pitty?

Literally all of us are moving from here to some place there afterwards, you know?!

Whose shoes you'll put on there, whose for God's sake?

Did you have so many feet when you were born?

Give away, dress somebody, leave a pair for you, will you?

What's the purpose of being in one's shoes, haven't you heard?

When you'll be sympathetic to other's pain, is it really?

For English scroll down.

"and in time of great joy they had meat, fowl and grain,

and in time of sorrow they ate tears "

ჟამი

გუშინ მოვლენილ წვიმებს,

არ აგროვებენ ღელეები დღეს,

აღარავინ დაგვრჩა მშრალ მიწაზე,

ცრემლებს ვსვამთ მე და მამაჩემი.

დღეები გვიკერია სტუმრად ყოველღამე,

კვარის ნათელში გვითენებია ბნელი,

მადლმოსილი მზის დაბადებისას,

ცრემლებს ვსვამდით მე და მამაჩემი.

ამ გვალვაში გემოს ვერ ვგრძნობთ -

ცრემლებს ვსვამდით მე და მამაჩემი,

უბერებელს ვღმუოდით ლილეს -

მარადიული ქვის ნატეხს.

თუკი შეგრჩა ჩვენი რიდი,

ანახე ამ ბავშვს თავისი სიბერე,

თეთრი ჯიხვის თვალით მაცქერალნი,

ცრემლებით ვთვრებით მამა და მე.

მასწავლე რამე, ვერაფერს ვიხსენებ,

სახლზე ნატვრით თავბრუ გვესხმის,

პატარა სიქველეების მოქუჩებაში

ცრემლებსა ვსვამთ მე და მამაჩემი.

ორბები და სვავები ერთმანეთს უმღერიან,

კლდეს არ შერჩაო ბინადარი,

ტყის ცხოველებიც ტყესავით გაგვიჩეხავს,

ცრემლით ნასვამ მე და მამაჩემს.

თუკი შეგრჩა ჩვენი რიდი,

ანახე ამ ბავშვს თავისი სიბერე,

თეთრი ჯიხვის თვალით მაცქერალნი,

ცრემლებით ვთვრებით მე და მამა.

ავმა თვალმა არა გძლიოს-

ვინმე მოელოდა ამას?! მაგრამ,

ჩვენი შესაგროვებელია პატარა სიკეთეები,

გასახარებელი გვყვავს სიქველეებით ერთმანეთი,

რაც გაგვყოფს ის კი არა,

რაც გვაერთიანებს, ის არის თავიდათავი,

ამიტომაც, ყველას ტკივილს,

ცრემლებით ვგრძნობთ მამა და მე,

აღარავინ დაგვრჩა მშრალ მიწაზე,

ცრემლებს ვსვამთ მე და მამა.

Plague

Yesterday’s fallen rains,

Aren't gathered by the streams today,

No one is left on dry land,

Tears we drink, my father and I.

We've sewed days as guests every night,

We've dawned the utter darkness with spruce spill,

At the blessed birth of the sun,

Tears we drank, my father and I.

In this drought we cannot feel taste,

Tears we drank, my father and I.

We were wailing the unaging Lile –

the fragment of eternal stone.

If you've retained any of our modesty,

Show this child his old age,

With the gaze of the white ibexes,

We get drunk with tears, father and I.

Teach me something, I recall nothing,

With longing for home we are getting dizzy,

In the gathering of small virtues,

Tears we drink, my father and I.

Eagles and vultures sing to each other-

The boelders, they say, has kept no dweller,

The forest beasts like a forest are expired,

By tear-drunk my father and I.

If you've retained any of our modesty,

Show this child his old age,

With the gaze of the white ibexes,

We get drunk with tears, my father and I.

May the evil eye not defeat you –

Who expected this?! But still,

It is upon us to collect small kindnesses,

To be delighted with virtues.

It is not what separates us,

But what unites us – that is the chief purpose.

Therefore, everyone’s pain

We feel with tears, my father and I.

No one is left for us on dry land,

Tears we drink, my father and I.

სტუმრები საფიხვნოს

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ, ბევრს ჭამთ და ვერ შეირგებთო.

გამოძღებით და ვერ შეირგებთო, ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ, ბევრსა ჭამთ და ვერ შეირგებთო.

გამოძღებით - არ შეგერგებათო, ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

საფიხვნოს სტუმრები არიან დღეს,

ქანცს იწყვეტენ საარჩევნოდ,

დაპირებულ სადღეგრძელოებს,

ხელმეორედ გვასმევენ, ძველს ივიწყებენ.

გვიყვებიან: „როგორ უნდა ვიცხოვროთ,

თუ როგორ მოვედით აქამდე,

ხიდზე მიმავალთ რამდენჯერ გაგვიგიაო ცუდი რამ,

Რამოდენა სიყვარული გასწავლათო სვანობამ."

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ, ბევრსა ჭამთ და ვერ შეირგებთო.

გამოძღებით - არ შეგერგებათო, ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

სამწყემსი ვართო როგორც ჩანს -

აწი მუდამ მეცოდინება,

როგორ უნდა მოვუარო,

ცოლ-შვილს, დედას,

ყველგან ნათესავს, უკვდავ ყანსავს.

ნეტა თქვენს ბედს, მოიცალეთ,

„თქვენს შემყურეს ჩემი თავი

ახლა უფრო მეამაყება''.

Ჴალდეს კვლავ სისხლით სწერია სახელი,

მთელი სვანეთის სირცხვილი რომ ღირსებით შთანთქა.

არ წახდება იქ ის ძვლები,

სიყვარული გაუსინჯავთ ჭეშმარიტი უფლის.

თქვენთან ისინი რა სახსენებლნი არიან,

თქვენ სხვისნი ხართ - უპირო ბატონის.

კიდევ იცით რა მაფიქრებს,

როცა იხრწნებიან გაუნძრევლად,

სხვა გზას რომ ვეღარ პოულობენ,

კართან რომ არჩევნები უდგათ -

სარწმუნო როცა გამოელევათ,

მაშინ იწყებენ ყველგან მოსვლას,

მაშინ ესმით სვანურად საუბარი,

მაშინ ღვრიან ვეება ცრემლებს,

მაშინღა ვხდებით კარგი ნადი,

მაშინ ლოცულობენ.

ყველას გვერდზე ხრიკებით დგანან.

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ, ბევრს ნუღა ჭამ, ვერ შეირგებ.

გამოძღები, ვერ შეირგებ,

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

ვერ შეირგებ, ნუ ივიწყებ რომ ჯერ ცუდი ამბები ვრცელდება.

ყალბი ლოცვა ვერ გიხსნის,

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

შეასვით აწი სამი ჭიქა,

დაივიწყებენ აქამდე თქმულს,

ისინიც თქვენსავით ახლიდან დაიწყებენ,

ეშმაკურად გვერდზე დგომას,

მკითხაობით ხიდზე გადასვლას.

ჰე, შეასვით აწი.

დღეს გვეწვივნენ, დღეს გვეწვივნენ, დღეს გვეწვივნენ.

დღეს გვეწვივნენ სტუმრები პარტკომში,

ქანცი სძვრებათ საარჩევნოდ,

დაპირებულ სადღეგრძელოებს ივიწყებენ,

ახლა რატომღაც ახალს გვასმევენ.

არავის გეხვეწებით - ლანდი დაგყვებათ,

ორასი წლის მტრის აჩრდილი,

მისი თვალებით უყურებთ ცხოვრებას -

ჩვენ გვექიშპებით მის ნაცვლად.

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ, ბევრს ნუღა ჭამ, ვერ შეირგებ.

გამოძღები, ვერ შეირგებ,

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

ვერ შეირგებ, ნუ ივიწყებ რომ ჯერ ცუდი ამბები ვრცელდება.

ყალბი ლოცვა ვერ გიხსნის,

ბათომ-ბაქო-ბალაჯარ.

ამ წყაროსთან

ჩემო ძმებო და დებო,

აქვე მყავხართ, უნდა მოგიფრთხილდეთ,

რომ მოვილხინოთ.

რა მომიშლის მე თქვენს თავს,

ვუბნობთ და ვკამათობთ ხანდახან.

ერთმანეთს არაფერს ვუმალავთ,

ამ წყაროზე არასოდეს ვივიწყებთ

რომ ბოლოს მთა არის მთქმელი.

თუკი გარეთ ვხედავთ დამშრალს,

წინათ მჟავე წყლებით სავსე მიწებს,

მუდამ უხვს და სავსე ყანებს,

საქონლის მწყემსს, მზრუნველ ხარებს.

თავზე მეტად რომ გვეცოდებიან,

ბებერი კლდეები, მუდამ ბებრები.

გაზაფხულის პირველ, მოთბო წვიმის წვეთებზე

ხმამაღლა რომ გვცვივა ცრემლები,

ნუ ვბრაზდებით - ახლავს ყოფნას,

ამ წყაროსთან ნუ ვივიწყებთ,

- საბოლოო ამბავს მთა იტყვის მხოლოდ.

რაზე უნდა იღელვო ნეტავ,

რომ წასცდება ზღაპრები კაცს -

რომ ტრაბახობს, ბაქიბუქობს,

ყოველდღე რომ ირჩევს ქუდებს.

მყინვარები კი დნებიან ყოველწამს,

აჩენენ ძვლებს, ჩვენსას, სხვისას.

მტერს კი სულ ერჩია ზავი - ჩვენი ნაბიჯები

რომ ესწავლა.

უწინ მეტად ღატაკები ვიყავით,

ფეხშიშველნი, სქელი ტერფებით.

რამდენი წელი ჩვენს წინაპრებს,

საშოვარზე წამსვლელებს რა არ უკეთებიათ,

თბილი სამოსის მოსაპოვებლად,

მათი ნაშიერი ჩაცმული დაუტოვებიათ.

ამ წყაროსთან ნუ ვივიწყებთ,

- ბოლო სიტყვა მთას ეკუთვნის!

- საბოლოოდ მთა არის მთქმელი!

ბევრს აქვს ჩვენს გამო დაღვრილი ოფლი და სისხლი,

დრომ გვაჩვენა რისი კეთება ჯობდა -

ვისი მფარველი ყოფილა გული.

ძველი სახელი დრომ მოიტაცა,

ვისი სახელი გვმართებს ჩვენ?!

ნუღარ ვუმალავთ ერთმანეთს,

არ დაგვავიწყებინებს ბოლოში,

ამ წყაროსთან მთა გვახსენებს,

ბოლო სათქმელს იტყვის მხოლოდ ის,

ბოლო სათქმელს იტყვის მხოლოდ ის!

ჩემო ძმებო და დებო,

აქვე მყავხართ, უნდა მოგიფრთხილდეთ,

რომ მოვილხინოთ.

რა მომიშლის მე თქვენს თავს,

ვუბნობთ და ვკამათობთ ხანდახან.

ერთმანეთს არაფერს ვუმალავთ,

ამ წყაროზე არასოდეს ვივიწყებთ

რომ ბოლოს მთა არის მთქმელი.

ბოლოს მთა არის მთქმელი,

ბოლოს მთა არის მთქმელი,

მთა არის მთქმელი.