Lendûreû - სამდურავი - Reprehension

მუბუ‌ირისგა ესუ‌ჭიმ ჭალა‌ჲს,

დაგრა‌‌ მაყალუ‌შუ‌ სგე‌სხუ‌რი ლიცთე,

კუ‌არმი ქუ‌ინ ჴან, ბაჩა‌რ ისუ‌ბიხ, არშუ‌ნიხ მჷრა‌‌მ.

ლჷჲა‌რს და‌‌ს როქუ‌ ჯიცუ‌რე -ჭალა‌იდ,

მიშგუ მუბუ‌ირ გვის ხა‌რ როქ ისგლე‌თ.

არშუ‌ნი‌დ მჷრა‌‌მ.

ხუ‌ა‌ი ხოლა‌მ როქუ‌ მიმბუ‌იხ კოჯარ,

მა‌რე‌მიშ ი მიჩა ნათია‌ლსუ‌,

დალა‌ კოჯა‌რ იზურიე‌ლხ,

დე‌მჟი იშდნეხ დალა‌ მაჟჷრს.

ნა‌ი გარ ნიხა იმ დო ხუ‌ინდუ‌რეუ‌დ,

მი‌ მიშგუ ლე‌თს, მიშგუ მუბუ‌ირს.

ისგუ‌ე‌ი ნათორს იმ მოშ ჯა‌‌ქუ‌ნე,

სგა‌ი ღუ‌აშა‌რთე ხიზურიე‌ლდ,

ლა‌გნას ლიგნე დემჟინ ახთუ‌ერდ,

ლიმა‌რუნა‌‌ლს ჟი დეშ ჯიჩშედ,

ზაია‌რს ნექუ‌თერდ, ცხეკა‌რს ნიშთხედ.

ჭალა‌ის ხუ‌ე‌ქა: ტკიც ხი,

ამჟი მურგუ‌ა‌ლდ ესუ‌ჭიმდ ლირდეს,

ხოშა ნაღა‌ლ ამჟიჯ ხუ‌იზგედ.

მიშგუ ლე‌თს მირ იშგენ ხოწვა,

მარე მია‌ი მურგუ‌ა‌ლდ ესუ‌ჭიმ,

მი‌ მა‌მ მიხა იმ დო ხუ‌ინდუ‌რევ.

ეშ მაჯჷჯგჷნე ქა ჲერ მეშყდენი,

იმჟი ი იმე მიწუ‌ა ფათრა‌კ,

მაყალუ‌ ხოხრა, ხოშა შგუ‌ირ ი

ისგუ ლიფურყუნი მესმი ჩი ლე‌თ.

ისგუ ნათორს იმ მოშ ჯა‌‌ქუ‌ნე,

სი ძუღუ‌ათე ხიზურიე‌ლ,

ლა‌გნას ლიგნე ჟიღალ ანათუ‌რ,

ლიმა‌რუნა‌‌ლს ჟი დეშ ჯიჩშედ,

ზაია‌რს ნექუ‌თერ, ამსუ‌ა‌ლდს ნიშთხე.

მი მიშგუ თხუ‌მს ჩი ლე‌თ ხუ‌ენდრეუ‌,

მა‌მ მიჰუ‌ნა‌რი, მარე ჯა‌ი მირ ინდუ‌რეუ‌,

ხა‌რიდ ჲა‌‌რ დეცს, ქა ლამთო‌ნედ,

მი მიშგუ თხუ‌იმ იმღა მენდუ‌რეუ‌.

უკუნეთში მივყვები ჭალას,

სიკვდილის შიშით წყალში შევდივარ,

ყინულის სუნი მცემს, ქვები ცეკვავენ, რაღაცის თქმას ცდილობენ.

ცოცხალს არ დაგტოვებთო არცერთს - მდინარემ,

ჩემს ბნელ გულში შუაღამეაო,

კიდევ ამბობს რაღაცას:

- საშინელ ამბებს მიყვებიანო კლდეები, თქვენზე და თქვენს მიერ ჩადენილ დანაშულებზე,

- დალის ცოდვით გამწარებულები, გაშმაგებულები თქვენზე იწევენო.

2x

მხოლოდ ჩვენ ორმა ვიცით, რაზეც ვბრაზობთ - მე და ჩემმა ღამემ,

ჩემმა უკუნმა ღამემ.

მის:

თქვენგან რა უნდა ვისწავლოთ,

თქვენ ჯიხვებზე იწევთ მუდამ.

სხვის ადგილზე ყოფნა ვერ ისწავლეთ,

შუამავლებს(განდობილებს) ყურს არ უგდებთ.

ტყეებს გვიკლავთ და წლებს გვპარავთ.

მდინარეს ვუთხარი: მართალი ხარ,

ასე წრეზე მივყვებით ცხოვრებას,

უმეტესობა ასე ვცხოვრობთ.

ჩემს ღამეს სხვა რამ უნახავს,

თუმცა მეც ამ წრეზე მივდივარ,

არ ვიცი ვის და რატომ ვემდური.

მაკანკალებს, როცა ვიხსენებ,

სად და როგორ გადავყრივარ ფათერაკს.

შიში ნაკლებად, მეტი სირცხვილი და შენი ბუზღუნი მესმის ყოველ ღამით.

შენგან რა უნდა ვისწავლოთ, შენ სულ ზღვისკენ ჩქარობ,

სხვის ადგილზე დგომა ძლივს გვასწავლე,

განდობილების გამოგზავნას ვერც კი ვასწრებთ.

წლებს იპარავ და სულებს გვპარავ.

მე ჩემს თავს ყოველ ღამე ვსაყვედურობ,

არ მისმენს, თუმცა ისიც მემდურის.

ზეცაში თუ ხართ ვინმე, ამიხსენით,

ჩემი თავი მე რას მემდურის.

I follow the darkness through the fields,

Fear of death drives me into the water.

The scent of ice stings my skin,

The stones dance, trying to say something.

“None of you will survive,” the river says,

“In the depths of my dark heart at midnight,”

And it whispers again:

“The cliffs tell terrible stories, about you and the sins you have committed.

Because of Dali, driven mad by guilt, they charge toward you.”

Only the two of us know what angers us —

Me and my night,

My eternal dark night.

What should we learn from you?

You always charge like stags.

You never learned to be in another’s place,

You ignore the whispers of intermediaries.

You kill forests and steal years from us.

I told the river: “You are right,

We live life in circles,

Most of us live this way.”

My night has seen other things,

Yet I too follow this circle,

I do not know to whom, or why, I am indebted.

I tremble when I recall

Where and how I wandered through the ice.

Fear is small, shame is greater,

And every night I hear your murmuring.

What should we learn from you?

You always rush toward the sea,

Barely teaching us to stand in another’s place,

We can’t even manage to send the intermediaries.

You steal years, you steal souls.

I reproach myself every night,

It does not listen, yet it too is owed to me.

If anyone is in heaven, explain to me:

Why am I indebted to myself?