Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi. Sözcükler iyice zayıfladı. Sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı.  Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum. Ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil  yine...

İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun…

Kiminle istersen arkadaş ol, ama şu üç kişiden sakın: (1) Aptal. Çünkü faydalı olayım derken sana zarar verir. 

(2) Kararsız. Senin uzun ve sağlam dostluğun nedeniyle kendisine tam güvendiğin anda, seni ortada bırakır.

(3) Ve yalancı, çünkü, senin aklının ucundan bile geçmeyecek bir tarzda, senin aleyhinde bulunacak, sana kıyacaktır. Oysa sen ona en ufak güvensizlik belirtisi göstermezsin.

Serabı görünce matarasındaki suyu yere döken kişi gibi olma. Böylece bomboş ve uçsuz bucaksız çölde başına belâ açarsın. Kimi zaman nefsimizi sarsan ruhtur o. Kimi zaman bir aynadır ki, bize bütün eksikliklerimizi, kusurlarımızı, çirkinliklerimizi haykırır. Ama biz ne yaparız? Kusurlarımızı, eksikliklerimizi düzelteceğimize, kızar, tutar aynayı kırarız. 

İnsanın ne olduğunu ancak edimleri öğretir bize. Hiç zakkum ağacının üzüm verdiği, ya da bal arılarının kovanlarına, acı balözü biriktirdikleri görülmüş müdür?

İnsan yüreği, bir aynadır. Sonsuza dek tutmak isteyeceği görüntüyü arayan taşla yaşıt bir ayna. Elmas sertliğinde...Sırları dökülmüş. Aynı çamurdan biçimlendirilmiş...Dünyanın yüreğiyle…Belki bu yüzden, yürek rengi bir şu resim dünya…

Üzülme...Bir yandan korku,

Bir yandan ümidin varsa, iki kanatlı olursun...

Tek kanatla uçulmaz zaten.

Gönül her solukta, cefasından yeni bir haber almada; 

Gam, korkan gönlü gammaz etmiş gitmiş...

Ay zaten bir başka göktedir...Gökyüzünde yüzen Ay, o Ay'ın bir aksidir ancak.

Senin gönlün yüce diye, karşındaki insanın da seni senin gibi sevmesini bekleme.

Yorulursun...Yıpranırsın...Ağlayış haddi aşarsa, göz görmez olur. O yüce gönüllülük herkeste olmaz...

Şu tenimiz, ruhumuzun bir köşküdür. Orası bir tepe, bir yıkık yer değildir. Ruhumuz bizim biricik dostumuz. O bize hiçbir zaman yabancı olmaz. Gönül yolu, korkunç bir çölden geçer. Yürekli bir er, Rüstem gibi yiğit olmayan bir kişi oraya nasıl varabilir? Oraya varacak kişi, bir pehlivan gibi hasmını yere vuran, bedenini besleyen, kuvvetli, güçlü kişi değildir.

 Oraya varacak kişi, nefsini yenen, kendi benliğini yıkıp alt eden kişidir. Işık, yaradan sızar.

Böyle bir kişinin bedeni mezara girince, mezarın toprağı ile örtülünce, 

O bedenden tohum nasıl baş verir yücelirse, tıpkı onun gibi hak tarafından kabul ediliş ağacı yükselir, boy atar. 

Nurlu Bir gönül ehlinden başka, o nura aşık olan kimdir? 

Aşk mumu, pervanenin gönlünden başka neyi yakar?