Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi; sözcükler iyice zayıfladı, sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı. Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum, ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil yine.

İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun…

Kiminle istersen arkadaş ol, ama şu üç kişiden sakın: (1) Aptal, çünkü faydalı olayım derken sana zarar verir; (2) Kararsız, senin uzun ve sağlam dostluğun nedeniyle kendisine tam güvendiğin anda, seni ortada bırakır; Ve (3) yalancı, çünkü, senin aklının ucundan bile geçmeyecek bir tarzda, senin aleyhinde bulunacak, sana kıyacaktır. Oysa sen ona en ufak güvensizlik belirtisi göstermezsin.”

Serabı görünce matarasındaki suyu yere döken kişi gibi olma; böylece bomboş ve uçsuz bucaksız çölde başına belâ açarsın.

İnsanın ne olduğunu ancak edimleri öğretir bize. Hiç zakkum ağacının üzüm verdiği ya da bal arılarının kovanlarına, acı balözü biriktirdikleri görülmüş müdür?

İnsan yüreği, bir aynadır. Sonsuza dek tutmak isteyeceği görüntüyü arayan taşla yaşıt bir ayna. Elmas sertliğinde...Sırları dökülmüş. Aynı çamurdan biçimlendirilmiş, dünyanın yüreğiyle…Belki bu yüzden, yürek rengi bir resim dünya…