แล้วท่านนบีก็เล่าถึงการที่อะมานะฮฺจะถูกยกขึ้นไป (ไม่เหลืออะมานะฮฺอีกบนโลกใบนี้) เปรียบเสมือนบุคคลหนึ่งที่จะนอนหลับแล้วอะมานะฮฺก็จะถูกยึดไปจากหัวใจของเขา แล้วมันจะทิ้งแผลเล็กๆ เอาไว้

แล้วเขาก็จะนอนหลับอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นอะมานะฮฺก็จะถูกยึดไปจากหัวใจของเขาอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งแผลใหญ่ๆ เอาไว้

เปรียบเสมือนเข็มร้อนที่ตกบนขาของเราและทำให้เกิดอาการพอง (เราจะเห็นผิวบวมขึ้น มีน้ำอยู่ภายใน นี่คือลักษณะของบุคคลที่ภายนอกของเขาเหมือนมีอีหม่านแต่หัวใจของเขานั้นไม่มีอะมานะฮฺ)

จนกระทั่งมนุษย์ในสังคมจะซื้อขายกันชนิดที่เกือบจะไม่มีใครทำมันด้วยอะมานะฮฺเลย เต็มไปด้วยการทรยศ ทุจริต ปราศจากอะมานะฮฺ ไม่มีความซื่อสัตย์ จนกระทั่งผู้คนจะเรียกร้องกันว่าหากพวกท่านต้องการพบคนที่มีอะมานะฮฺก็จงไปพบผู้คนที่นั่นที่นี่ บ่งชี้ว่าบุคคลที่มีอะมานะฮฺนั้นเป็นสิ่งหายาก

จนกระทั่งในสังคมจะถูกกล่าวว่า คนเหล่านั้นช่างแข็งแรง น่ารัก มีสติปัญญา แต่หัวใจของพวกเขาไม่มีอีหม่านแม้เพียงเมล็ดเดียว

ในอดีตเมื่อฉันซื้อขายกับใครฉันไม่สนใจว่าใครที่ฉันกำลังทำการค้าด้วย เพราะหากเขาเป็นมุสลิมแล้วฉันขัดแย้งกับเขา อีหม่านของเขาก็ยังทำให้ฉันอุ่นใจว่าสุดท้ายเขาจะต้องปฏิบัติตามความยุติธรรมที่มุสลิมพึงมี

และแม้ว่าจะเป็นชาวคริสต์และยิว ก็ยังจะมีผู้ปกครองที่ยุติธรรมที่ปฏิบัติตามหลักการศาสนาอิสลามอันจะนำความถูกต้องในความขัดแย้งระหว่างฉันกับพวกเขามา แต่วันนี้ฉันจะไม่ทำการค้ากับใครในหมู่พวกท่านนอกจากคนนั้นและคนนี้เท่านั้น เนื่องจากฉันไว้ใจใครไม่ได้อีกแล้ว” (อัลบุคอรี)

https://www.islaminthailand.org/dp8/story/6096