Την Ανατομία μιας Πτώσης την είδα το Σεπτέμβρη σε θερινό. Έκτοτε τη σκέφτομαι συχνά. Κυρίως σκέφτομαι εκείνον τον συγκλονιστικό 10λεπτο τσακωμό που μου θύμισε ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο όταν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις.  Είναι ίσως η καλύτερη σκηνή που είδα φέτος σε ταινία και 5 μήνες μετά ακόμα τη σκέφτομαι και τη αποκωδικοποιώ. Αυτό περίπου θα κάνουμε και μαζί.