Ellerime ve sıranın üzerine sulu boyadan resimler çiziyordum

Kimse daha bilmiyordu

Sonra gökyüzünü beyaza boyuyordum

Beyaz sana çok yakışıyordu

Fırçanın ucuyla dokunuyordum Gözlerini çalan maviye- Kirlenmesin diye

Çerçeveleri ve tuvalleri hep boş bırakırdım

Anlamasın hiç kimse diye

Saklaması imkansız Şiirler yazıyordum…

Ve saçlarını denizlere savuruyordu kelimeler

Sakin ve suskun gibi görünüyor,

Ardı sıra alıp götürüyordu

Martıları oluyordun, balıkları

Gemisi, dümeni, rüzgarı

Ne vakit gözünü açsan

Satırlar arasına inciler dökülüyordu

Şiirler yazıyordum

Sayfaları hep boş bırakırdım, Anlamasın hiç kimse diye

Süzülüp turnalar uçardı bakışlarından

Çiçekler tenin gibi kokardı

Hayallere sığmayan gülüşün vardı

Anlamasın hiç kimse diye

Hep uzaktan bakardım

Sorsalar kimi sevdiğimi, Anlatırdım başka bir kadını

Hiç kimseye söylemedim

Kimseler bilmedi adını

Tesadüfen karşılaşırdık

Sevdiğin şarkıları çalardı radyolar

Gittiğin yerler, sokaklar, caddeler, Pazarlar

Peşin sıra gitmezdim

Orda olurdum geçtiğin tüm vakitler

Aklıma gelince sen,

Başımı hep havaya kaldırırdım

Kimse görmezdi gözlerimi

Tutardım kendimi, gülümsemezdim

Çocuklar gibiydim

Sığmazdı içim içime

Seni sevdiğimi Anlamadı, 

anlamadı hiç kimse