Annelik Halleri

Birinin yüzü düştüğünde hemen “Bir şey mi oldu, ben ne yapabilirim?” diye düşünenlerden misiniz? Ben uzun süre öyleydim. Üstelik sadece insanların duygularında değil; mesaim yok diye herkesin işine yetişmeye çalışırken de kendime görev çıkarıyordum.

Bu bölümde, 40’tan sonra fark ettiğim değişimi konuşuyorum: Yapabilecek olmak, yapmak zorunda olmak demek değil. Müsait olmadığımızı açıklamak için uzun uzun gerekçeler sunmak zorunda da değiliz. İnsanlara destek olmakla herkesin yükünü üstlenmek arasındaki çizgiyi hâlâ öğreniyorum.

Botoksla değişen bakışları okuyup “Bir şey mi oldu?” diye düşünmem de cabası. Kusursuz değil, gerçek bir bölüm.

Bir sınava, aptal olduğum anlaşılmasın diye girmedim.

Ortada henüz bir sonuç yoktu ama ben kendimle ilgili hükmü çoktan vermiştim. Sonra aynı şey farklı biçimlerde devam etti: teslim etmediğim ödevlerde, görünmekten çekindiğim iş hayatında, daha denemeden kendime söylediğim “Ben yapamam”larda…

Bu bölümde, çocukken duyduğum tek bir cümleden yıllarca taşıdığım bir inanca; hata yapmaktan çok, hatanın benim hakkımda ne söyleyeceğinden korkmaya ve bugün hâlâ kendime sormaya çalıştığım o soruya gidiyorum:

Ben yapamam. Peki nereden biliyorum?

Belki senin de kendin hakkında yıllardır hiç sorgulamadan tekrarladığın bir cümlen vardır.

Annelik Halleri — kusursuz değil, gerçek.

Çocukların okula başlamasını aylardır bekliyordum. İkisi de okuldayken sonunda kendime ait birkaç saatim olacaktı.

O gün geldi. Çocukları bıraktım, arabaya bindim ve… ne yapacağımı bilemedim.

Bu bölümde; çocuklar büyüyüp anneye daha az ihtiyaç duymaya başladığında ortaya çıkan boşluğu, annelik dışında kendine yeniden yer bulmayı ve kendi değerini sürekli işe yaramakla ölçmenin bende yarattığı huzursuzluğu anlatıyorum.

Çocukları okulun kapısından uğurladıktan hemen sonra başka bir görevin kapısından içeri girmek zorunda mıyım? Yoksa biraz hiçbir şey yapmamaya da hakkım var mı?

Annelik, kimlik, boş zaman ve “sıra bana geldi” dediğimiz o tuhaf geçiş dönemi üzerine gerçek bir bölüm.

Annelik Halleri — Kusursuz değil. Gerçek.

Çocuklar büyüyünce gerçekten sıra anneye geliyor mu?

Yıllarca “Çocuklar biraz büyüsün, sonra işe dönerim” dedim. Şimdi büyük oğlum 5. sınıfa, küçük oğlum tam zamanlı kreşe başlıyor. Ben 42 yaşındayım ve yıllardır beklediğim o “sonra” nihayet geldi.

Peki şimdi?

İşe dönersem şu anda yaptığım işlerin hangisi hayatımdan çıkacak? Yoksa hiçbir şey eksilmeden üzerine bir de çalışma hayatı mı eklenecek? Üstelik bunun zamanı, enerjisi ve maddi karşılığı ne olacak?

Bu bölümde annelikten sonra işe dönüşü, kadınlardan aynı anda beklenen onlarca rolü ve “kendine zaman ayır” derken o zamanı bile nasıl yeni görevlerle doldurduğumuzu konuşuyorum.

Bir de yıllarca bize bakım rutinleri pompalayan sistemin şimdi neden “geri çekilin, doğal olun, zamanınızı daha faydalı kullanın” dediğine biraz takılıyorum.

Çünkü çocuklar büyüdü.

Sıra geldi.

Ama benim hâlâ bir sorum var:

Ben nereye koşuyorum acaba?

Bir de ne zaman varıyoruz?

🎧 Annelik Halleri — Kusursuz değil. Gerçek.

Instagram: @annelikhalleripodcast

İnsan kaç yaşına gelirse gelsin anne babasının yanında hâlâ biraz çocuk.

Ama sonra bir gün bir bakıyorsunuz; çocukların programını, anne babanın ihtiyaçlarını, kimin nerede kalacağını, neyin nasıl çözüleceğini siz organize ediyorsunuz.

Bizim iki haftalık aile tatilimizin daha ilk gününde babamın düşüp dört kaburgasını kırması ve hastaneye yatmasıyla ben de tam olarak bunu yaşadım.

Bir anda tatil planından hastane nöbetine geçerken aklımdan tek bir cümle geçti:

“Ben ne ara evin küçük kızından organizatörüne döndüm bilmiyorum.”

Bu bölümde tatil görünümlü mekân değişikliklerinden, yıllar içinde sessizce değişen aile rollerinden ve hâlâ anne babamızın çocuğuyken nasıl olup da bir gün “Şimdi ne yapıyoruz?” sorusunun cevabını veren kişiye dönüştüğümüzden konuşuyoruz.

Kusursuz değil. Gerçek.

Burası Annelik Halleri.

Aynı çocuğu büyütüyoruz ama bazen sanki ebeveynlik yazılımlarımız farklı sürümde çalışıyor.

Çocuk bir oyunu kaybedip ağlıyor. Baba için konu net: “Oyun bu, her zaman kazanamazsın.” Anne tarafında ise sistem çoktan açılmış oluyor: Duygusuna alan açmalı mıyım? Bu yaşta normal mi? Biraz gözlemlemeli miyim? Bunun üzerine çalışmamız mı gerekiyor?

Çünkü yeni nesil annelik artık yalnızca çocuğun ne yaptığıyla değil; neden yaptığıyla, ne hissettiğiyle ve bizim nasıl karşılık verdiğimizle de ilgileniyor.

Bu bölümde çocuk psikolojisi ve ebeveynlik bilgisinin anneliğe eklediği görünmeyen zihinsel yükü, evde tutarlı bir ebeveynlik dili kurma çabasını, “çocuktur, olur” diyen analog babaları ve bizim hiç bitmeyen güncellemelerimizi konuşuyorum.

Peki daha fazla ebeveynlik bilgisi bizi gerçekten daha rahat anneler mi yaptı?

Bir de bilim insanlarına küçük bir çağrım var: Şu kontrolmetreyi artık biri icat etsin.

Anne olmak, kadın olmak, eş olmak… Bir de bütün bunların arasında hâlâ kendin olmaya çalışmak.

Annelik Halleri; kusursuz annelik tariflerinin, ebeveynlik tavsiyelerinin ve “şöyle yapmalısın”ların olmadığı bir podcast.

Burada gerçek hayatı konuşuyoruz: görünmeyen emeği, eş olmayı, kendimize açmaya çalıştığımız alanı, zihinsel yükü ve gün içinde yaşayıp çoğu zaman adını bile koymadığımız o küçük annelik hallerini.

Bazen güleceğiz, bazen “Ben de aynısını yapıyorum.” diyeceğiz. Çözüm bulmak zorunda da değiliz. Bazen insanın ihtiyacı sadece yaşadığı şeyin başkasında da karşılığı olduğunu duymak.

🎧 Her Çarşamba

🔎 Tükenmiş anne, sınır koymak, zihinsel yük, 40 sonrası annelik

👉 Takip et, yeni bölüm kaçmasın.

Ben Betül.

Burası Annelik Halleri.

Kusursuz değil. Gerçek.

Çalışmıyorsan “başarısızsın.”

Çalışıyorsan “yetersizsin.”

Bu bölüm, çalışan anneyle ücretli bir işte çalışmayan anneyi yarıştırmıyor. Çünkü iki seçeneğin de bir bedeli var; sadece faturanın kalemleri değişiyor.

Kendi on yıllık meslek aramdan yola çıkarak özgeçmişte “boşluk” görünen yılları, ekonomik bağımsızlık ihtiyacını ve yeniden başlamanın zorluğunu anlatıyorum. Ardından çalışan annelerin karşılaştığı annelik cezasını, bakım maliyetlerini ve iş devredilse bile annenin zihninde kalmaya devam eden sorumluluğu konuşuyorum.

Kadından işte anne değilmiş gibi çalışması, evde de hiç çalışmıyormuş gibi annelik yapması bekleniyorsa belki de sorun, kadınların yaptığı seçim değildir.

Peki siz çalışarak mı zorlanmak istersiniz, çalışmadan mı?

Yoksa soru başından beri yanlış mı?

Kaynak notu: Javier E. Baez, Santiago Garriga, Elizaveta Perova ve Meliz Tyurkileri (2026), Motherhood and Labor Market Trajectories in Türkiye, World Bank Policy Research Working Paper No. 11397.

Hiç kendinizi dinlenirken bile suçlu hissettiniz mi?

Kahvenizi içerken aklınız hâlâ evdeyse, hiçbir şey yapmadan oturmak size rahatsızlık veriyorsa ya da sürekli “Daha faydalı olmalıyım.” diye düşünüyorsanız… Belki de sorun zaman bulamamak değildir.

Bu bölümde, çocuklarımıza gösterdiğimiz anlayışı neden kendimize gösteremediğimizi, içimizde hiç susmayan o eleştirel sesi ve yıllarca fark etmeden yaşadığım bir terapi anını konuşuyoruz.

Çünkü bazen en ağır yargılar dışarıdan değil, kendi içimizden geliyor.

Belki bu bölümün sonunda siz de kendinize şu soruyu sorarsınız:

“Ben benim neye hakkım var, neye yok gerçekten biliyor muyum?”

💛 Bölümü dinledikten sonra düşüncelerinizi paylaşmayı ve Annelik Halleri’ni takip etmeyi unutmayın. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.

Bir annenin “Akşam dışarı çıkacağım.” demesi neden sadece hazırlanıp kapıdan çıkmak anlamına gelmiyor?

Çocukları kim bırakacak, ne yiyecekler, pijamalar hazır mı, uyurlar mı derken bazen bir saatlik özgürlüğün hazırlığı yarım gün sürüyor. Üstelik siz her şeyi organize edip evden çıksanız bile… evdekiler sizi bırakmayabiliyor. 😅

Bu bölümde, annelerin kendilerine ayırdıkları zamanın pek konuşulmayan görünmeyen maliyetini ve benim “Her şeyi hallettim, artık rahatım.” derken başıma gelen küçük bir sürprizi konuşuyoruz.

Çünkü bazen takvimde iki saat görünen bir planın maliyeti, hiç de iki saat olmuyor.