Hayallerimin içine itirazlar karışıyordu. ''Anlat oğlum, içine dert olmasın.'' derdi hep annem. Oldu anne, dert oldu içime...Kafamın içinde itirazlar yükseliyor. Düşüncelerimi peş peşe sıralayamıyorum. Gerçek, zaman, eşya ve annem engel oluyor bana. Oysa istediğim tek şey, hiçbir şey. Kelimenin tam anlamıyla hiçlik... 

"Üşüdün mü oğlum? "

-Bilmiyorum anne...Kafamı toplayamıyorum. Ama düşünmeden de olmaz. Düşünüyorum işte, düşündüğüm her şeye de itiraz ediyorum sonra. Yaşadığım güzel şeyleri düşünmeye çalışıyorum. ''Yalanmış hepsi.'' diye bir ses yükseliyor. İki sesin de kaynağı aynı. Birbirlerini ikna edemiyorlar. Kesik kesik fotoğraflar var sadece, anlamlı bir bütün yaratamıyorum. Süreksiz yaşadığım için böyle oluyor galiba. Sürekliliği olan hiçbir şeye izin vermedim ki hayatımda. Doğdu, büyüdü, öldü demek olan hayat bile, öyle demek değil gibi geliyor bana. Doğduktan çok uzun süre sonra yaşamaya başladım sanki. Ve yaşamaktan vazgeçtikten çok uzun bir zaman sonra öleceğim. Düşünmeden olmuyor ama düşüncelerime itiraz etmekten de alıkoyamıyorum kendimi. Sonra aklım, ruhumu çürütüyor işte... Kıpırdamak istemiyorum. Hatta yok olmak istiyorum. Hayır hayır...Yaşamak istiyorum, ama bu işi var olmadan yapabilsem. Hayalet gibi yaşayabilsem insanların arasında, kimselere görünmeden.

Düşüncelerim bölünüyor, bedenim dağılıyor, olduğum yerde yavaş yavaş çürüyorum...

"Biraz uzansan."

-İyiyim böyle anne.

-İyi değilim ben...Hiç iyi değilim ben. Anlatmadan anlayabilsen keşke. Kafam çok karışık, nasıl susturacağım bu sesleri? Ya yeryüzü çok küçük ya da biz dev gibiyiz, sığamıyoruz. Düşünmek neye benzer bilir misiniz? Cehennemdeki kazanı tek başına devirmek istemeye. Zaten kazanı tek başına deviremezsiniz, devirseniz bile yanarsınız; üstelik cehennem gene bütün görkemiyle cehennem olmaya devam eder. Anne, hayaletleri kimse aldatamaz değil mi? Hem delirmezler de onlar...Soyut bir şey olmak istiyorum ben. Şeffaf bir varlık. Bana bakınca duvarı görebilsin herkes mesela. Varken yokmuşum gibi.. Öldüğümü zannedebilirler. Olsun. Ben başka türlü var olmak istiyorum. O başka türlü varoluş durumuna geçtiğim an bunu anlayamayacaklardır. Önemli değil...Merak ediyorum neler konuşacaklar. ''Öldü'' diyecekler. Hep birlikte üzülecekler. Aralarındayken benim için üzülmeyen herkes çok üzülecek. Hayatıma değen bütün insanları bir araya getirebilecek bir tören düzenleyebilseniz keşke. Yaşarken beni kötü bilip giden herkes, hep bir ağızdan iyi bilirdik diye bağırır değil mi orada? Kimse iyi bilirdik diye bağırmasın arkamdan. Beni nasıl hatırlıyorlarsa öyle düşünmeye devam etsinler. Kötü bilirdik desinler, işe yaramazın tekiydi. Hepimiz anladık, o yüzden de birer ikişer dağıldık etrafından...Ve sana diyecektim ki, seni düşünmeden bir gün bile geçirmedim.

"Çok üzüldük" desinler, "çok iyi adamdı." İtiraz ediyorum, iyi değildim ben, hiç iyi değildim hepiniz biliyordunuz. Eski acılar beni burada da buldu, yakaladı ve yere serdi, her şey benim için yorgunluk demek artık. Bu dünya acımasız bir yer, tamam mı? Ama acılar korkaktır, yaşama karşı duyulan aşırı arzu karşısında acı geriler. Anne, iyi değilim ben... Ama susma... Ama konuşma da... Bilmiyorum... İyi değilim ben. Sanki ayağıma bağlanmış ağırlıklarla denizin dibini boylayacakmış gibi hissediyorum ve beni çekip kurtaracak kişi de bana el uzatmıyor. Pişmanım...Kendime fazla ağırım. Sana ise fazla hafif. Ve şu anda sanki sana söyleyecek bir şeylerim var gibi hissediyorum, yazılmayacak, söylenmeyecek bir şeyler...Yardım et bana! Söyleyebildiklerimden daha fazlasını anla. Çocuk küçüktür, ama büyük adam onun içindedir. Beyin daracıktır, ama düşünceyi içine alır. Göz, bir noktadan öte bir şey değildir, ama fersah fersah uzamları kucaklar. Bu adamın üstünden kış geçiyor, bahar geçiyor, yaz geçiyor, ömür geçiyor...Lakin kalbimdeki yara geçmiyor, geçemiyordu. Nerede kaldı bu güzel günler? Bence, yani, hemen şimdi tam zamanı gibi geliyor bana...