Η μητρότητα υμνείται όσο λίγοι ρόλοι στη ζωή μιας γυναίκας. Ταυτόχρονα, όμως, κρίνεται όσο κανένας άλλος. Μια συζήτηση χωρίς φίλτρα με τη σωματική ψυχοθεραπεύτρια Μαριτίνα Συμβουλίδη για την πραγματική της πλευρά της μητρότητας.

Μια γυναίκα γίνεται μητέρα και από τη μια στιγμή στην άλλη σχεδόν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα αόρατο, αλλά πανταχού παρόν βλέμμα αξιολόγησης. Κρίνεται για το πόσο παρούσα είναι, πόσο υπομονετική, πόσο τρυφερή, πόσο διαθέσιμη. Για το αν εργάζεται πολύ ή λίγο, αν αφιερώνει αρκετό χρόνο στα παιδιά της, αν βάζει όρια ή αν είναι υπερβολικά προστατευτική. Η μητρότητα μοιάζει συχνά να συνοδεύεται από μια ατελείωτη λίστα προσδοκιών, στις οποίες καμία γυναίκα δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλήρως.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή και Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συνομιλεί με τη σωματική ψυχοθεραπεύτρια Μαριτίνα Συμβουλίδη για το κοινωνικό βάρος της μητρότητας και για την επίμονη ιδέα της «τέλειας μαμάς» που εξακολουθεί να διαμορφώνει τις ζωές των γυναικών. Πότε γεννήθηκε αυτή η εικόνα της μητέρας που οφείλει να θυσιάζεται διαρκώς; Πώς συνδέεται με τις πατριαρχικές αντιλήψεις για τον ρόλο των φύλων; Και γιατί, ακόμη και σήμερα, η κοινωνία δείχνει πολύ μεγαλύτερη επιείκεια στα λάθη και στις αδυναμίες ενός πατέρα απ’ μιας μητέρας;

Μια συζήτηση για τους μύθους που περιβάλλουν τη μητρότητα, για τις αόρατες απαιτήσεις που εξακολουθούν να βαραίνουν τις γυναίκες και για την ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου οι μητέρες δεν θα κρίνονται με βάση την τελειότητα αλλά θα γίνονται αποδεκτές ως αυτό που είναι: άνθρωποι. Άνθρωποι που αγαπούν, φροντίζουν, κουράζονται, θυμώνουν, αμφιβάλλουν και έχουν δικαίωμα να υπάρχουν και πέρα από τον ρόλο της μητέρας.